่เกี่ยวข้องหรอก” ชายชราเก็บงำสีหน้าตื่นเต้นพลางเก็บยาวิเศษกลับเข้าไปในขวดหยกแล้วพูดว่า “นี่เป็นเพียงแค่ความใคร่รู้ในใจของข้าเท่านั้นเอง หลังจากที่ข้าได้เห็นยาวิเศษร้อยโคจรในตอนนั้นแล้วก็นึกถึงมันอยู่ตลอดชีวิต เดิมทีคิดว่าชั่วชีวิตนี้จะมิได้เห็นยาวิเศษชนิดนี้อีกแล้ว คิดไม่ถึงว่าวันนี้ข้าจะได้พบมันอีก ดังนั้นจึงอยากถามเพื่อเติมเต็มความปรารถนาชั่วชีวิตของข้า”
“ใช่แล้ว ข้าหลอมเองแหละ” หมัวซาพูด
“ใช่จริงๆ เสียด้วย!” ชายชรามิอาจเก็บงำความรู้สึกเอาไว้ได้อีกต่อไป “ขอถามว่าท่านอยากจะขายตำรับยาพื้นบ้านหรือไม่”
หมัวซานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ท่านบอกราคาขั้นต่ำของยาวิเศษร้อยโคจรนี่มาก่อนสิ”
“ยาวิเศษร้อยโคจรนี้ไปถึงระดับยาวิเศษขั้นหนึ่งแล้ว ราคาขั้นต่ำแพงกว่ายาวิเศษขั้นหกอยู่พอสมควร สองหมื่นตำลึงทอง” ชายชราพูด
“สองหมื่่นตำลึงทองหรือ!” ซือหม่าโยวเย่ว์สูดลมหายใจ
“ท่านรู้สึกว่าถูกไปอย่างนั้นหรือ” ชายชรารู้สึกถึงความตกใจของซือหม่าโยวเย่ว์ได้ จึงรีบเอ่ยอธิบาย “การประมูลเป็นเช่นนี้ ราคาขั้นต่ำมิอาจสูงจนเกินไปได้ ถ้าหากประมูลไปแล้วยาวิเศษสี่เม็ดนี้แต่ละเม็ดอาจมีราคาถึงราวๆ หนึ่งแสนเป็นอย่างน้อย”
ซือหม่าโยวเย่ว์เคาะนิ้วบนโต๊ะ สี่เม็ดก็เท่ากับสี่แสนแล้ว บวกกับอีกหนึ่งแสนของโอวหยางเฟยก็เท่ากับห้าแสนแล้ว ถึงอย่างไรนี่ก็น่าจะเพียงพอแล้วกระมัง
“ก็ได้ เช่นนั้นก็เอาตามราคาที่ท่านกำหนดแล้วกัน” หมัวซาพูด
