ชายชราหยิบป้ายอันหนึ่งออกมาแล้วพูดว่า “นี่คือป้ายหมายเลขของท่าน นอกจากนี้นี่คือบัตรฟ้าของโรงประมูลเรา ผู้ที่ถือครองบัตรใบนี้ล้วนเป็นแขกพิเศษของพวกเรา ในภายหน้าหากซื้อของใดๆ ที่สาขาย่อยทุกแห่งของพวกเราก็จะได้รับส่วนลดร้อยละสิบห้า”
ซือหม่าโยวเย่ว์เก็บบัตรฟ้าและป้ายหมายเลขลงไปก่อนจะลุกขึ้นเตรียมตัวกลับ
“ท่านโปรดรอสักครู่” ชายชราเรียกตัวซือหม่าโยวเย่ว์เอาไว้
“มีธุระอันใดหรือ”
“คือว่างานประมูลของพวกเราอยากจะเจรจากับท่านหน่อย ต้องการซื้อตำรับยาพื้นบ้านของท่านจะได้หรือไม่” ชายชราถาม
“ซื้อตำรับยาพื้นบ้านหรือ”
“ใช่แล้ว ถ้าหากท่านต้องการ พวกเรายินดีจ่ายสามแสนสำหรับซื้อตำรับยาพื้นบ้านของยาวิเศษร้อยโคจร”
“สามแสนหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ขมวดคิ้ว “ในเมื่อท่านรู้ราคาของยาวิเศษร้อยโคจรดี ทั้งยังรู้ว่าตำรับยาพื้นบ้านนี่หายสาบสูญไปแล้ว สามแสนนี้…”
ตอนที่เธอออกมาจากโรงอัปลักษณ์ ภายในแหวนเก็บวัตถุของเธอก็มีอยู่ห้าแสนตำลึงทองแล้ว
“ช่างมั่งมีเงินทองเสียจริง หยิบห้าแสนตำลึงทองออกมาจ่ายโดยที่ตาไม่กะพริบสักนิด”
แต่คิดไม่ถึงว่าจะได้เงินนี้มาโดยง่ายดายถึงเพียงนี้ มิน่าเล่านักหลอมยาเหล่านั้นแต่ละคนถึงได้หยิ่งยโสกันเหลือเกิน ก็ยาวิเศษมันช่างล้ำค่านัก!
เธอเข้าไปในตรอกเล็กแห่งนั้นอีกครั้ง เมื่อแน่ใจแล้วว่าบริเวณใกล้ๆ ไม่มีคนอยู่ จึงถอดเสื้อผ้าบนร่างออกแล้วเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่ใส่ก่อนหน้านี้ หลังจากนั้นจึงเดินลอยชา
