ยออกไป
“เจ้าหยุดนะ!”
เพิ่งออกมาจากตรอกก็พบกับคนที่ไม่อยากพบเจอเข้า
ฉินหว่านขวางทางซือหม่าโยวเย่ว์เอาไว้พลางเอ่ยว่า “เหตุใดวันนี้จึงไม่มุดหัวหลบอยู่ที่รังนกนางนวลเล่า เสนอหน้าออกมาทำไมกัน”
ซือหม่าโยวเย่ว์มองฉินหว่านแล้วลอบกลอกตาอยู่ในใจ มาเจอกับนางเข้าได้อย่างไรกัน เธอไม่ชอบรับมือกับคนพรรค์นี้เป็นที่สุด จึงพูดอย่างเรียบเรื่อยว่า “สุนัขดีไม่ขวางทาง แล้วเจ้ามาขวางอยู่ตรงหน้าข้าทำไมกัน”
“เจ้ากล้าด่าข้าเป็นสุนัขอย่างนั้นหรือ!” ฉินหว่านฟังความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดออกจึงตะคอกใส่อย่างเดือดดาล
“ข้ามิได้ด่าเจ้าเสียหน่อย ข้าก็แค่บอกว่าผู้ที่ขวางทางข้าเป็นสุนัขเท่านั้น หากเจ้าไม่ขวางทางข้าก็ไม่ใช่สุนัขแล้วมิใช่หรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ยักไหล่
ฉินหว่านงงงันไปเสียแล้ว จึงถลึงตาใส่เธอครั้งหนึ่งแล้วหันไปพูดกับซีเย่ว์ซีที่อยู่ด้านหลังว่า “พี่หญิง คนผู้นี่นี่แหละที่วันนั้นพวกเขาทำร้ายข้าเสียจนน่าอนาถ ท่านต้องทวงคืนความยุติธรรมให้ข้านะเพคะ!”
……………………………….
