เมื่อได้ยินว่าห้าพันตำลึงทอง ซือหม่าโยวเย่ว์กลับมิได้รู้สึกว่าให้ราคาสูงสักเท่าใดนัก นี่เป็นเพียงแค่ราคาของยาวิเศษหายากในบรรดายาวิเศษขั้นห้าเท่านั้นเอง
แต่ในเมื่อนี่เป็นการประมูล ย่อมต้องมีการแข่งขันกัน ผลลัพธ์สุดท้ายจะเป็นเช่นไรก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้
ดังนั้นเธอจึงมิได้มีความเห็นอันใดต่อการกำหนดราคานี้เลย
“นี่คือป้ายหมายเลขของเจ้า” ปรมาจารย์หลีมอบป้ายให้กับซือหม่าโยวเย่ว์ จากนั้นจึงเอ่ยว่า “พอถึงเวลา พวกเจ้าจะมาเข้าร่วมพร้อมกันหรือไม่”
“ใช่แล้ว ทำไมหรือ”
“เพราะมีพวกเจ้าสองคนขึ้นไปที่มีสิ่งของขั้นสองมาประมูล ดังนั้นหากมาเข้าร่วมพร้อมกัน พวกเราสามารถจัดเตรียมห้องส่วนตัวห้องหนึ่งให้กับพวกเจ้าได้” ปรมาจารย์หลีพูด
“เช่นนั้นก็ขอบคุณมาก” พวกเว่ยจือฉีมิได้ปฏิเสธ หากมีห้องเป็นของตัวเองก็ไม่เลวเลย
ปรมาจารย์หลีมองสาวใช้ผู้นั้นปราดหนึ่ง สาวใช้จึงหยิบบัตรใบหนึ่งออกมาในทันที แล้วส่งให้กับโอวหยางเฟย
“อาศัยบัตรใบนี้ พอถึงเวลานั้นก็จะไปยังห้องส่วนตัวเดียวกันกับตัวเลขที่ระบุเอาไว้บนนั้นได้” ปรมาจารย์หลีพูด
“พวกเราจะมาให้ตรงเวลา” โอวหยางเฟยพูดพลางเก็บบัตรเข้าไป
เมื่อเจรจาธุระกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงยกสิ่งของให้โรงประมูลดูแล จากนั้นทุกคนจึงลุกขึ้นเตรียมตัวจากไป
“คุณชายท่านนี้โปรดช้าก่อน” ปรมาจารย์หลีเรียกซือหม่าโยวเย่ว์เอาไว้
“ปรมาจารย์หลีมีธุระหรือ”
“ขอถามว่าเจ้าเป็นผู้หลอมยาวิเศษน้ำแข็งยะเยือกนี่ใช่หร
