ือไม่”
ซือหม่าโยวเย่ว์ยิ้มพลางส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ไม่ใช่หรอก อาจารย์ข้าเป็นผู้หลอมน่ะ”
“ขออนุญาตถามว่าอาจารย์ของเจ้าเป็นปรมาจารย์ท่านใดหรือ”
“อาจารย์มีนิสัยถ่อมตน ไม่ชอบให้พวกเราไปไหนมาไหนภายใต้ชื่อของนางน่ะ”
“เช่นนี้ต้องขออภัยในความละลาบละล้วงของข้าด้วย” ปรมาจารย์หลียิ้มอย่างขอโทษขอโพย
กลุ่มของซือหม่าโยวเย่ว์จากไป ปรมาจารย์หลีจึงออกคำสั่งกับสาวใช้ว่า “กระจายข่าวยาวิเศษน้ำแข็งยะเยือกกับแก่นมารสัตว์อสูรเทพออกไปทีสิ”
“เจ้าค่ะ ผู้จัดการหลี” สาวใช้คารวะคราหนึ่งก่อนจะออกไป
ความจริงแล้วปรมาจารย์หลีผู้นี้มิได้เป็นเพียงแค่นักประเมินราคาของโรงประมูลอัปลักษณ์เท่านั้น แต่ยังเป็นผู้จัดการคนหนึ่งของที่นี่ด้วย
เมื่อออกจากโรงอัปลักษณ์มาแล้ว เจ้าอ้วนชวีก็ทอดถอนใจกับความแตกต่างกันนี้ เครื่องยาที่เขาหยิบออกมานั้นมีราคาเพียงแค่ห้าร้อยตำลึงทองเท่านั้น แต่ยาวิเศษน้ำแข็งยะเยือกของซือหม่าโยวเย่ว์มีราคาถึงห้าพันตำลึงทอง เป็นสิบเท่าของเขาเลยทีเดียว
“เจ้ารู้จักพอหน่อยเถิดน่า ของเจ้าเป็นเพียงแค่เครื่องยาชนิดหนึ่งเท่านั้น เครื่องยาที่ยาวิเศษน้ำแข็งยะเยือกต้องใช้ล้วนล้ำค่ากว่าของเจ้าทั้งนั้น หากมิใช่เพราะสิ่งที่เจ้าหยิบออกมา พันปีจะมีครั้งหนึ่ง อย่าว่าแต่ห้าร้อยเลย ให้เจ้าสักห้าสิบก็มากเกินพอแล้ว!” เว่ยจือฉีพูดยิ้มๆ
“อย่างไรก็ต้องได้สักหนึ่งร้อย จะแค่ห้าสิบได้อย่างไรกัน” เจ้าอ้วนชวีพูดด้วยรอยยิ้ม
“ทุกท่านกรุณา
