หลังจากที่พวกซือหม่าโยวเย่ว์ออกมาจากโถงรับแขกก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว
อุปนิสัยของไป๋หยวนฉุนนั้นตรงไปตรงมาเป็นอย่างยิ่ง มีอะไรก็บอกพวกซือหม่าโยวเย่ว์ทั้งหมด ถ้าหากมิใช่ว่ามีธุระ คาดว่าคงจะพูดคุยกับพวกเขายกใหญ่เลยทีเดียว
พอกลับไปแล้วซือหม่าโยวเย่ว์ก็เตรียมการเปิดทะลวงเส้นลมปราณให้กับเสี่ยวถู
พวกเว่ยจือฉีเรียกนางและเป่ยกงถังไปถามสถานการณ์ที่แน่ชัด
ซือหม่าโยวเย่ว์เล่าสิ่งที่เจ้าไก่ฟ้าพูดให้ทุกคนฟัง พวกเขาต่างพากันตกใจไม่น้อย
“เสี่ยวถูมีสายโลหิตสัตว์อสูรวิเศษด้วย” เจ้าอ้วนชวีตบปากตัวเองเป็นเชิงว่าเรื่องนี้ทำให้เขาตื่นเต้นไม่น้อยเลย
“มิน่าเล่าอาการบาดเจ็บของเขาจึงฟื้นฟูได้รวดเร็วกว่าคนปกติ” เป่ยกงถังนึกถึงความเร็วในการฟื้นตัวของเขาขึ้นมา ก่อนหน้านี้ยังสงสัยอยู่บ้าง แต่เพิ่งได้รู้เหตุผลในตอนนี้ ถึงอย่างไรสิ่งที่พวกตนให้เขากินก็มิใช่ยาวิเศษที่มีผลการรักษาดีที่สุด การฟื้นตัวยังจำเป็นต้องใช้เวลาอีกระยะหนึ่ง
“โยวเย่ว์ เจ้าต้องใช้เวลานานเท่าใดจึงจะเปิดทะลวงเส้นลมปราณของเขาได้หมดเล่า” โอวหยางเฟยถาม
“เรื่องนี้คงต้องดูจากสถานการณ์ตรงหน้าแล้วล่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ถึงอย่างไรก็ยังห่างจากงานประมูลอีกนาน ข้าต้องดูความสามารถในการทนรับของเขาก่อน หากพวกเจ้าไม่มีธุระอะไร จะไปเดินเล่นข้างนอกก็ได้นะ ไม่ต้องรอพวกเราหรอก”
“ก็ได้”
ซือหม่าโยวเย่ว์และเป่ยกงถังมาถึงห้อง เสี่ยวถูกำลังนั่งรอพวกเธออยู่บนม้านั่ง
“
