เสี่ยวถู ข้าขอถามเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย เจ้าเต็มใจทนรับความเจ็บปวดจากการสลายกระดูกจริงๆ หรือไม่”
เสี่ยวถูพยักหน้าแล้วพูดว่า “พี่ชาย ท่านวางใจเถิด ข้าต้องทนได้แน่”
“เช่นนั้นก็ดี” ซือหม่าโยวเย่ว์หยิบขวดหยกใบหนึ่งออกมาแล้วพูดว่า “จงกินยาวิเศษในนี้ลงไปก่อนที่จะเริ่มต้น มันช่วยปกป้องอวัยวะภายในของเจ้าได้ในระดับหนึ่ง”
เสี่ยวถูหยิบมาเม็ดหนึ่งก็รู้สึกว่ามือของตนเหมือนแทบจะถูกแช่เย็นจนกลายเป็นก้อนน้ำแข็งอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าพอกินยาเม็ดนี้ลงไปแล้วจะทำให้เขากลายเป็นมนุษย์น้ำแข็งหรือไม่
แต่เขาก็ยังกินยาวิเศษลงไปโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย
ซือหม่าโยวเย่ว์กุมมือเสี่ยวถูเอาไว้แล้วใส่ปราณวิญญาณเข้าไปในร่างเขาเล็กน้อยเพื่อเร่งให้ยาวิเศษออกฤทธิ์ก่อนล่วงหน้า เพียงไม่นานเสี่ยวถูก็สั่นสะท้านไปทั้งร่าง
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นว่าพอใช้ได้แล้ว จึงพูดกับเป่ยกงถังว่า “เป่ยกง เจ้าไปเฝ้าอยู่นอกประตูก่อน ช่วงนี้ห้ามให้ใครมารบกวนพวกเรา มิฉะนั้นเสี่ยวถูอาจมีอันตรายถึงชีวิตได้”
เป่ยกงถังพยักหน้าแล้วออกไปเฝ้าอยู่นอกประตู
ซือหม่าโยวเย่ว์สูดลมหายใจเข้าปากลึกก่อนจะอุ้มตัวเสี่ยวถูที่ใกล้จะแข็งตายแล้วไปไว้บนเตียง หลังจากนั้นจึงใช้ปราณวิญญาณห่อหุ้มกองไฟขนาดเล็กจิ๋วเอาไว้ ก่อนจะใส่เข้าไปในร่างเสี่ยวถูอย่างช้าๆ
ทันใดนั้นเสี่ยวถูก็รู้สึกได้ถึงอุณหภูมิอันร้อนระอุขุมหนึ่งซึ่งขจัดความหนาวเหน็บในร่างกายเขาไปอย่างรวดเร็ว เพียงไม่นานเขาก็รู้
