ลักษณ์เสียหน่อย พวกเจ้าอยากไปด้วยหรือไม่เล่า”
เป่ยกงถังมองเสี่ยวถูแล้วพูดว่า “พวกเจ้าไปกันเถิด ข้าจะดูแลเขาอยู่ที่นี่”
“พอตกบ่ายเขาก็กระโดดโลดเต้นได้แล้วละ พาเขาไปด้วยก็ได้นี่” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“เช่นนั้นก็ดี”
“พอถึงเวลาพวกเราจะมาเรียกพวกเจ้าก็แล้วกันนะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดพลางเดินออกไปข้างนอก “โรงอัปลักษณ์ ชื่อนี้ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก ไม่แน่ว่าเจ้าของอาจจะเป็นคนอัปลักษณ์คนหนึ่งก็ได้ ถึงตั้งชื่อพรรค์นี้ออกมาได้น่ะ…”
เป็นดังที่ซือหม่าโยวเย่ว์พูด พอตกบ่ายเสี่ยวถูก็ดีขึ้นมากแล้วจริงๆ จนลงจากเตียงมาเดินได้
ตอนเสี่ยวถูพักฟื้น พวกเจ้าอ้วนชวีก็คอยมาเยี่ยมอยู่เป็นระยะๆ ดังนั้นเมื่อเห็นพวกเขา เสี่ยวถูจึงมิได้รู้สึกผิดแปลก
เมื่อรู้ว่าพวกเขาจะไปที่โรงอัปลักษณ์ ซุนหรานหร่านก็ให้คนเตรียมรถเทียมสัตว์อสูรเอาไว้ให้พวกเขา พวกเขาก็ไม่กล้าหักหาญน้ำใจนาง จึงนั่งรถเทียมสัตว์อสูรไปยังถนนที่หรูหราที่สุดในเมืองผิงคัง
………………………………………
