ขาหยดหนึ่ง
เสี่ยวถูรู้สึกเพียงแค่ว่าของเหลวนั้นทำให้ร่างกายเขาสบายขึ้นมาไม่น้อยในทันที จึงถามว่า “พี่ชาย นี่คืออะไรหรือ”
“เป็นสิ่งที่มีประโยชน์ต่อเจ้าน่ะสิ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ตอนนี้เพิ่งเปิดทะลวงเส้นลมปราณของเจ้าไปได้เพียงแค่สามเส้นเท่านั้น ยังมีอีกเก้าเส้น อ้างอิงจากระดับที่พวกเราสองคนทนรับได้ ยังต้องทำอีกสามครั้งจึงจะเสร็จสิ้นทั้งหมด นี่เพียงแค่เส้นลมปราณสิบสองเส้นเท่านั้นนะ ถ้าหากจะเปิดทะลวงแปดเส้นลมปราณพิเศษด้วย เกรงว่าคงต้องใช้เวลาเนิ่นนานยิ่งกว่านี้อีก”
“ขอบคุณพี่ชายมาก” นอกจากขอบคุณแล้วเสี่ยวถูก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรได้อีก
“นับได้ว่าเจ้าช่างโชคดีจริงๆ เส้นลมปราณนั้นของเจ้าดูเหมือนจะถูกปิดตายทั้งหมดแล้ว นอกจากนี้ยังมีสิ่งเจือปนอยู่ค่อนข้างมากอีกด้วย ถ้าหากมิใช่เพราะเปลวเพลิงของข้าที่เจอเมื่อครู่แรงกล้าพอ ชั่วชีวิตนี้เจ้าคงมิอาจฝึกยุทธ์ได้อีกต่อไปแล้ว แต่ถ้ามิใช่เพราะเป่ยกงถังช่วยเจ้าเอาไว้ก็คงจะไม่เกิดสิ่งนี้ขึ้นหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ขอบคุณพี่สาวพี่ชาย ข้าไม่มีทางลืมเลือนบุญคุณของพวกท่านแน่นอน” เสี่ยวถูพูด
“ใช่แล้ว เจ้าดูสิ พี่เป่ยกงของเจ้าก็โตกว่าเจ้าไม่เท่าไหร่เอง ในเมื่ออยากขอบคุณนาง มิสู้พลีกายให้นางเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์เอ่ยล้อเล่น
เป่ยกงถังฟาดนางคราหนึ่งอย่างโมโห “พูดจาเหลวไหลอีกแล้ว”
“ฮ่าๆ พูดเล่นหรอกน่า” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ข้าตั้งใจไว้ว่าอีกประเดี๋ยวจะไปดูที่โรงอัป
