ถังพูด
“พี่สาว พวกท่านคงจะไม่โยนข้าทิ้งเอาไว้ที่นี่ใช่หรือไม่” เสี่ยวถูได้ยินว่าทั้งสองคนจะไปกันหมด จึงคว้าเสื้อผ้าของเป่ยกงถังเอาไว้ในทันที
“ไม่หรอก เจ้าเองก็เป็นแขกเช่นกัน ก็ต้องไปพร้อมกับพวกเราด้วยสิ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ข้าก็ต้องไปด้วยหรือ” เสี่ยวถูกลัวการพบเจอคนแปลกหน้าอยู่บ้าง นัยน์ตาฉายแววหวาดกลัว
“ถูกต้อง เจ้าก็อาศัยอยู่ในบ้านของพวกเขามาสองวัน ก็ต้องไปเอ่ยคำขอบคุณเจ้าของบ้านสักหน่อยสิ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ก็ได้” เสี่ยวถูพูดเสียงต่ำ
พวกเว่ยจือฉีรออยู่ในลานบ้าน พอเห็นพวกซือหม่าโยวเย่ว์ออกมาจึงเอ่ยว่า “ไปกันเถิด”
เมื่อออกจากลานบ้านมา พวกเขาก็ไปหาไป๋อวิ๋นฉีที่เรือนข้างๆ ก่อน เด็กรับใช้บอกว่าไป๋อวิ๋นฉีไปพบบิดามารดาของเขาแล้ว ทั้งยังบอกว่าถ้าหากพวกเขาสิ้นสุดการปลีกวิเวกแล้วก็ให้เด็กรับใช้ผู้นั้นนำทางพวกเขาไปได้
เมื่อมาถึงโถงด้านหน้าก็พบตัวไป๋อวิ๋นฉี ไป๋อวิ๋นฉีนำทางพวกเขามายังโถงรับแขกแล้วส่งคนไปพบไป๋หยวนฉุนผู้เป็นบิดาของตน
“วันนี้ท่านพ่อข้าอยู่บ้านพอดี แต่ถูกท่านแม่ข้าเรียกตัวไปเมื่อครู่ พวกเจ้านั่งกันก่อน อีกประเดี๋ยวพวกท่านก็คงมากันแล้วล่ะ” ไป๋อวิ๋นฉีพูดอย่างเกรงใจ
“ได้สิ”
“ใช่แล้ว ข้าได้ถามเรื่องงานประมูลนั่นมาแล้วนะ เดิมทีกำหนดเอาไว้ว่าจะจัดขึ้นในอีกห้าวันให้หลัง แต่ได้ยินมาว่ามีสมบัติล้ำค่าสองอย่างมาอย่างกะทันหัน ก็เลยเลื่อนเวลาเข้ามาห้าวันน่ะ”
“เลื่อนเข้ามาอย่างนั้นหรือ”
“อ
