งวันนี้ เสียมารยาทแล้ว ขอท่านลุงท่านป้าโปรดอภัยด้วย”
“อภัยไม่อภัยอันใดกันเล่า พวกเราได้ฟังหลี่ขุยพูดหมดแล้ว พวกเจ้าช่วยชีวิตอวิ๋นฉีเอาไว้ พวกเจ้าก็คือผู้มีพระคุณของพวกเรากลุ่มทหารรับจ้าง” ซุนหรานหร่าน มารดาของไป๋อวิ๋นฉีอมยิ้มพูด
นางกับซุนลี่ลี่ดูคล้ายคลึงกันเป็นอย่างยิ่ง แต่อุปนิสัยกลับแตกต่างกันอย่างลิบลับ ไม่เหมือนกับซุนลี่ลี่เลย นางดูเหมือนมีความมั่นคงแฝงอยู่ในความร่าเริง
“นั่งลงกันเถิด” ไป๋หยวนฉุนโบกไม้โบกมือให้ทุกคน เมื่อเห็นเจ้าเด็กน้อยที่ยืนอยู่ข้างกายเป่ยกงถังแล้วจึงเอ่ยว่า “นี่คือเด็กน้อยที่พวกเจ้าช่วยเอาไว้เมื่อวานนี้ใช่หรือไม่”
“เสี่ยวถูคารวะท่านลุง ท่านป้าขอรับ” เสี่ยวถูพูดอย่างสุภาพ
ซุนหรานหร่านมองท่าทางของเสี่ยวถูแล้วพูดว่า “ช่างเป็นเด็กที่เฉลียวฉลาดรู้ความดีจริง”
“ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกเจ้าอ้วนเขาอยากไปประมูลสิ่งของที่โรงอัปลักษณ์ พวกท่านทราบหรือไม่ว่ามีเงื่อนไขเช่นไรบ้าง”
……………………………………..
