เป่ยกงถังมองดูซือหม่าโยวเย่ว์รักษาเด็กชายตัวน้อยอยู่ตลอด เมื่อได้ยินคำพูดของเจ้าอ้วนชวีก็ได้แต่ส่ายหน้าโดยมิได้พูดอะไร แววตาว่างเปล่าอยู่บ้าง
ซือหม่าโยวเย่ว์ทายาลงบนบาดแผลตามร่างกายของเด็กชาย แล้วให้เขากินยาวิเศษเม็ดหนึ่ง หลังจากนั้นจึงลุกขึ้นเอ่ยว่า “บนร่างกายเขามีเพียงแค่อาการบาดเจ็บภายนอกเท่านั้น ภายในมิได้มีอาการบาดเจ็บแต่อย่างใด กินยาวิเศษไป อีกสองวันก็คงหายดีแล้วล่ะ เป่ยกง เจ้าเห็นเขาแล้วนึกถึงน้องชายตัวเองใช่หรือไม่”
เป่ยกงถังมองซือหม่าโยวเย่ว์อย่างประหลาดใจ นางรู้ได้อย่างไรกัน!
ซือหม่าโยวเย่ว์ยักไหล่แล้วพูดว่า “เมื่อครู่เช็ดฝุ่นผงบนใบหน้าเจ้าเด็กน้อยทิ้งไปแล้วเห็นว่าเขาดูคล้ายคลึงกับเจ้าอยู่บ้าง ก็เลยลองเดาน่ะ”
พวกเว่ยจือฉีมองดูรูปโฉมของเจ้าเด็กน้อยอย่างละเอียด เครื่องหน้าเขาคล้ายคลึงกับเป่ยกงถังอยู่บ้างจริงๆ
เป่ยกงถังพยักหน้าพลางเอ่ยว่า “ใช่แล้ว พอเห็นเขาถูกคนทำร้าย ข้าก็นึกถึงตอนนั้นที่ข้ากับน้องชายถูกคนรังแกขึ้นมา ตอนนั้นข้าก็อยากให้มีคนมาช่วยเหลือพวกเราบ้างก็พอแล้ว”
ซือหม่าโยวเย่ว์ตบบ่านางแล้วพูดว่า “เจ้าโชคดีแล้ว ได้พบกับเจ้า น้องชายเจ้าก็คงไม่เป็นอะไรแล้ว จะต้องรอเจ้ากลับไปช่วยเหลือเขาอยู่แน่”
“อื้ม” เป่ยกงถังรับคำเบาๆ
ขณะนี้เอง ไป๋อวิ๋นฉีก็เดินเข้ามาจากข้างนอกแล้วพูดว่า “จัดการเรือนพักให้พวกเจ้าเรียบร้อยแล้ว อยู่ข้างๆ เรือนของข้านี่เอง ให้พวกเจ้าห้าคนอยู่เรือนเดียวกั
