้นเมื่อเห็นพวกเขาจึงรู้สึกตกใจ
“ท่านน้าเล็ก ท่านน้าเขย พวกเรากลับมาแล้ว!”
เมื่อมาถึงท้องฟ้าเหนือจวนเจ้าเมือง พวกเขาแต่ละคนก็เหาะเหินกันเอง เว่ยจือฉีเก็บตัวนกแร้งเทวะกลับไป
เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์และเจ้าไก่ฟ้าอยู่ด้วยกัน วังเหล่ยและซุนลี่ลี่ต่างเกิดความสงสัยขึ้นในใจแต่ก็มิได้พูดออกมา เพียงแค่ยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ในเมื่อมากันหมดแล้วก็ลงมาสนทนากันดีกว่านะ เชิญท่านด้วย”
เจ้าไก่ฟ้ามองซือหม่าโยวเย่ว์ ตอนนี้นับได้ว่าเขาเป็นผู้คุ้มกันของเธอ จะต้องคอยติดตามเธอ เชื่อฟังเธอไปตลอดหลายปีนี้
“ไปกันเถิด” ซือหม่าโยวเย่ว์บินนำลงไปก่อน
เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ นัยน์ตาของวังเหล่ยและซุนลี่ลี่ก็ยิ่งฉายแววตกใจอย่างเข้มข้นยิ่งขึ้น ก่อนหน้านี้สัตว์อสูรเหนือเทพยังจะจองล้างจองผลาญเธออยู่เลย ตอนนี้เห็นเช่นนี้ เขาเห็นเธอเป็นเจ้านายเสียแล้ว!
ระหว่างนี้เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่
พวกเขามองไปทางไป๋อวิ๋นฉี เขาส่ายหน้า เขาได้ตกลงเอาไว้แล้วว่าจะไม่พูดเรื่องนี้ออกไป
เมื่อมาถึงจวนเจ้าเมือง พวกวังเหล่ยก็นำทางพวกซือหม่าโยวเย่ว์ไปยังโถงรับแขก เพราะมีเจ้าไก่ฟ้าอยู่ พวกวังเหล่ยจึงไม่กล้านั่งตรงที่นั่งประธานอีกต่อไป
ซือหม่าโยวเย่ว์และเจ้าไก่ฟ้านั่งอยู่ตรงที่นั่งฝั่งซ้ายด้านบนสุด สามีภรรยาวังเหล่ยจึงได้แต่นั่งลงตรงข้ามพวกเขา ส่วนคราวนี้พวกเว่ยจือฉีนั่งลงตรงที่นั่งด้านหลัง
“ท่านเจ้าเมือง ฮูหยิน พวกเรากลับมาในคราวนี้อยากถามสักหน่อยว่
