่อยถอนหายใจออกมา
พวกเขาถึงกับได้สัมผัสสัตว์อสูรเหนือเทพในระยะประชิด นอกจากนี้อีกฝ่ายยังมิได้อาละวาดสังหารผู้คน ระยะเวลาเพียงไม่กี่นาทีสั้นๆ นี้คงจะเป็นความทรงจำชั่วชีวิตของพวกเขาเลยทีเดียว
ซุนลี่ลี่และวังเหล่ยยืนอยู่ในลานบ้านของสมาคมปรมาจารย์วิญญาณ เมื่อเห็นพวกเขาจากไป ซุนลี่ลี่จึงเอ่ยด้วยอารมณ์อันอ่อนไหวว่า “เดิมทีคิดว่าเจ้าเด็กโยวเย่ว์นั่นจะประสบเคราะห์ร้ายเสียแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะทำให้อีกฝ่ายยอมสวามิภักดิ์ได้ ข้าว่าเจ้าเด็กผู้นี้คงมิใช่มนุษย์ธรรมดาแล้วล่ะ เขาทำเช่นนี้ได้อย่างไรกัน”
“ในเมื่ออวิ๋นฉีไม่บอก นั่นแปลว่าพวกเขาให้เขาเก็บเป็นความลับ ถึงแม้ว่าเขาจะมิได้ทำเอง ก็ต้องเป็นฝีมือของคนข้างกายเขา ไม่ว่าจะเป็นเช่นไรก็มิอาจประเมินต่ำไปได้เลย!” วังเหล่ยสะเทือนอารมณ์ไปด้วย
“ข้าหวังให้เขาช่วยท่านปู่ของเขาได้สำเร็จจริงๆ นะ”
“ต้องทำได้แน่ ก่อนหน้านี้ข้าก็รู้สึกอยู่แล้วว่าเขาต้องทำได้ ตอนนี้ยังมีสัตว์อสูรเหนือเทพคอยช่วยเหลือเขาอีก ก็ยิ่งไม่มีปัญหาเลย”
