วังเหล่ยแย้มยิ้ม “พวกเขาห้าคนดูไม่เหมือนเด็กรุ่นเยาว์ทั่วไปจริงๆ นั่นแหละ”
“นั่นสิ สายตาข้าจะธรรมดาทั่วไปได้อย่างไรกัน…”
ไป๋อวิ๋นฉีนำทางพวกซือหม่าโยวเย่ว์ไปยังลานเล็กที่จัดเตรียมไว้แล้วให้คนยกสุราอาหารมา จากนั้นทั้งหกคนจึงดื่มกินกันอยู่ภายในศาลา
สุราสามจอกไหลลงท้องไป ซือหม่าโยวเย่ว์จึงพูดว่า “โอวหยาง ข้ามีคำถามหนึ่งอยากถามเจ้าหน่อย”
“อะไรหรือ”
“อาณาจักรตงเฉิน อาณาจักรจันทร์ประจิม อาณาจักรทักษิณายาตร อาณาจักรอู๋กลาง อาณาจักรนางแอ่นอุดร ข้าคิดมาตลอดว่าตั้งชื่อจากที่ตั้งของอาณาจักรแต่ละแห่ง แต่พอออกมาแล้วข้าถึงได้ค้นพบว่าความจริงแล้วอาณาจักรตงเฉินอยู่ทางตะวันตกของสี่อาณาจักรใหญ่” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ใช่แล้ว อยู่ทางตะวันตกสุดเลย” โอวหยางเฟยพยักหน้า
“เช่นนี้ก็มิใช่ว่าหายไปอาณาจักรหนึ่งหรอกหรือ อาณาจักรจันทร์ประจิม อาณาจักรทักษิณายาตร อาณาจักรอู๋กลาง อาณาจักรนางแอ่นอุดร เช่นนั้นทางตะวันตกเล่า ไม่มีอาณาจักรอยู่หรอกหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
เมื่อได้ยินคำถามของเธอ สีหน้าของโอวหยางเฟยและไป๋อวิ๋นฉีก็แปรเปลี่ยนไป
