“ไปหาปู่หมีของเจ้าเสียเถอะ สักวันหนึ่งคุณชายเช่นข้าจะวิ่งไล่เจ้าไปทั่วภูเขา วิ่งไปเด็ดอุ้งตีนหมีของเจ้าเสีย!” เจ้าอ้วนชวีด่าไปพร้อมๆ กับหยิบรองเท้าอีกคู่จากภายในแหวนเก็บวัตถุมาเปลี่ยน
เพราะเพิ่งจะถูกวิ่งไล่มา ทุกคนจึงตื่นตระหนกจนไม่รู้ทิศรู้ทาง ตอนนี้จึงเบี่ยงเบนไปจากทิศทางที่กำหนดเอาไว้เสียแล้ว โอวหยางเฟยหยิบสิ่งของที่ดูคล้ายกับเข็มทิศออกมาแล้วดูที่เข็มด้านบนซึ่งชี้ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ จึงเอ่ยว่า “ทางนี้”
ทุกคนเดินไปตามทิศทางที่โอวหยางเฟยบอก พวกเขาออกจากสถานที่เนรเทศกันมาได้หนึ่งเดือนแล้ว แต่ก็ยังคงวนเวียนไปมาอยู่ภายในภูเขา
แต่อ้างอิงจากสิ่งที่โอวหยางเฟยพูด ที่นี่ก็อยู่ห่างจากภายนอกอีกไม่ไกลแล้ว บางทีผ่านไปอีกไม่นานอาจจะได้พบกับคนที่มาหาประสบการณ์ตามล่าหาขุมทรัพย์ที่นี่ก็เป็นได้
ผ่านไปสองวัน พวกเธอจึงได้พบกับมนุษย์คนแรก
ตอนนั้นซือหม่าโยวเย่ว์ได้สอนพวกเขาว่าจะซ่อนเร้นกลิ่นอายได้อย่างไรเพื่อไม่ให้สัตว์อสูรวิเศษค้นพบตนเมื่อเข้ามายังเทือกเขาสั่วเฟยย่า สิ่งนี้เคยเป็นเรื่องพื้นฐานที่เธอต้องทำทุกครั้งก่อนออกไปปฏิบัติภารกิจ
ทุกคนล้วนมีพรสวรรค์ไม่เลว ตอนนี้ต่างใช้พื้นฐานกันได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว
“มีความเคลื่อนไหว!” ซือหม่าโยวเย่ว์หยุดชะงักในทันใด ก่อนจะพูดขึ้นพร้อมกับส่งสัญญาณให้กับทุกคน
เว่ยจือฉีมองไปรอบบริเวณที่พวกเขาอยู่แล้วชี้ไปยังต้นไม้ใหญ่ข้างกาย คนอื่นๆ ก็เข้าใจแล้วลดฝีเท้าให้เบ
