์อื่น เกรงว่าทั้งใต้หล้าคงวุ่นวายแน่” เขาไม่ได้สงสัยว่าเจียงฉางเซิงจะนำไปใช้ เพราะในใจเขาเจียงฉางเซิงเป็นผู้มีจิตใจมุ่งมั่นเพื่อใต้หล้า มีเมตตากรุณา ย่อมไมอาจใช้งานสิ่งชั่วร้ายนี้ได้
เจียงฉางเซิงกล่าว “ราชวงศ์อื่นยังพอว่า เพราะบนแผ่นดินมีปีศาจทรงพลังไม่มากนัก แต่ในทะเลอาจไม่แน่” เทพกระบี่เห็นด้วย มิน่ากองกำลังโพ้นทะเลเหล่านั้นถึงได้บ้าคลั่งเพียงนี้ เขาไม่ถามอะไรอีก หมุนตัวกลับไปพินิจกระบี่ต่อ ไปฉีถึงค่อยเข้าใจ ก่อนถามด้วยความสงสัย “ข้าสติหลุดไปเมื่อครู่ เพราะถูกมุกรวมปีศาจล่อลวงหรือ” เจียงฉางเซิงพยักหน้า ทำให้ไปฉีขนลุกวาบ มันรู้สึกโชคดี ที่มุกนี้อยู่ในมือมรรคาจารย์ หากตกถึงมืออื่น เหล่าสัตว์ปีศาจคงต้องเจอหายนะ
“นายท่าน ต่อให้ไม่มีมุกรวมปีศาจ ท่านก็สามารถควบคุมข้า อยากให้ข้าทำอะไรก็…” ไปฉีแสร้งทำท่าทางออดอ้อน ก่อนพูดจบก็ถูกเจียงฉางเซิงโยนออกจากลาน ท่าทีคล้ายสุนัขป่าเลียนแบบจิ้งจอกออดอ้อน ทำให้เจียงฉางเซิงรู้สึกขยะแขยง
นอกลาน ร่างมหึมาที่น่ากลัวสายหนึ่งปรากฏจากหมอก เป็นไป๋หลง มันก็ถูกมุกรวมปีศาจดึงดูด แต่ตอนนี้กลับมีสติ จึงไม่ได้ก้าวเข้าลาน เจียงฉางเซิงมองไป๋หลงอย่างครุ่นคิด มันตัวใหญ่เกินไป ทำให้ใช้ชีวิตบนเขาไม่สะดวก เขาเคยลังเลว่าจะปล่อยมันลงเขาหรือไม่ แต่ไป๋หลงขี้ขลาดเกิน เมื่อได้ยินว่าจะต้องลงเขา ก็ปฏิเสธทันที
“ต้องเติมเต็มโลกมรรคา แล้วปล่อยมันเข้าไป” เจียงฉางเซิงตัดสินใจให้ไป๋หล
