ประกายสีฟ้าอ่อนค่อยๆ แผ่ออกไปโดยมีมือของเจ้าคำรามน้อยเป็นจุดศูนย์กลางแล้วก่อรูปร่างเป็นวงกลมสูงพอๆ กับมนุษย์คนหนึ่ง
“เย่ว์เย่ว์ พวกเจ้ารีบผ่านไปเร็วเข้าสิ!” เจ้าคำรามน้อยพูด
“แค่นี้ก็ได้แล้วหรือ” เจ้าอ้วนชวีมองดูประกายอันงดงามนั้น ข่ายมนตร์ที่กักขังผู้คนในอาณาจักรตงเฉินมาเนิ่นนานถึงเพียงนี้กลับถูกจัดการไปอย่างง่ายดายเช่นนี้น่ะหรือ
“ไปกันเถิด” ซือหม่าโยวเย่ว์รู้ถึงความสามารถของเจ้าคำรามน้อยเป็นอย่างดี จึงเดินนำทุกคนผ่านกลางประกายนั้นไป
พวกเป่ยกงถังเห็นเช่นนี้จึงเดินตามไปด้วย หลังจากที่พวกเขาผ่านไปกันหมดแล้ว เจ้าคำรามน้อยจึงผละออกจากข่ายมนตร์
“โฮก… เจ้าหมาป่าบ้ากาม จะไปไหนของเจ้าน่ะ!”
เสียงคำรามเสียงหนึ่งดังลอยมาจากหุบเขาไกลออกไป ทำเอาทุกคนตกใจจนตัวลอย
เจ้าคำรามน้อยหันไปมอง แม่เจ้า นี่มิใช่ราชาสัตว์อสูรที่ถูกตนเกี้ยวพานภรรยาเมื่อคราวก่อนหรอกหรือ
“บัดซบ อาณาเขตของเจ้ามิได้อยู่ฝั่งโน้นหรอกหรือ เหตุใดจึงวิ่งมาจนถึงที่นี่ได้เล่า!” เจ้าคำรามน้อยมองเห็นสัตว์อสูรเทพที่วิ่งควบมา จึงหลุดปากสบถออกมา
“ข้าตามหาตัวเจ้ามาหนึ่งปีเต็ม ในที่สุดก็หาตัวเจ้าพบเสียที มาดูกันสิว่าวันนี้เจ้ายังจะหนีไปไหนได้อีก!”ราชาสัตว์อสูรจ้องเจ้าคำรามน้อยเขม็ง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
เจ้าคำรามน้อยได้สติกลับคืนมา นึกอยากจะทำท่ายกนิ้วกลางใส่มัน แต่กลับพบว่านิ้วมือของตนนั้นสั้นเกินไป ย่อมมิอาจทำได้อยู่แล้ว
จากนั้นมั
