ซือหม่าโยวเย่ว์ขี่เจ้าคำรามน้อยกลับมายังเทือกเขาสั่วเฟยย่า ตอนกลับไปนั้นเจ้าอ้วนชวีกำลังต่อสู้กับเว่ยจือฉีอยู่
การต่อสู้ระหว่างพวกเขาทั้งห้า มักจะใช้อาวุธจริงทุกครั้ง เพราะอยากจะทำให้อีกฝ่ายก้าวหน้าขึ้น มีเพียงการต่อสู้ที่แท้จริงเท่านั้นจึงจะทำให้คนพัฒนาขึ้นได้
พวกเขาไม่อยากจะเป็นไม้ประดับที่ถึงเวลาจริงแล้วเก่งแค่การบำเพ็ญ แต่ไร้ซึ่งพลังการต่อสู้
ซือหม่าโยวเย่ว์หยุดลงข้างกายพวกเป่ยกงถัง ส่วนเจ้าคำรามน้อยก็หดร่างกายเล็กลงก๋อนจะไปวิ่งเล่น
เธอไม่เป็นกังวลเรื่องความปลอดภัยของเจ้าคำรามน้อยเลย บางทีอาจเพราะมันเป็นสัตว์มงคล ดังนั้นไม่ว่าระดับขั้นจะสูงต่ำเพียงใด มันก็เล่นกับผู้อื่นได้ทั้งสิ้น สัตว์อสูรวิเศษเหล่านั้นไม่มีทางทำร้ายมันแน่นอน
เป่ยกงถังพยักหน้าให้ซือหม่าโยวเย่ว์แล้วถามว่า “จัดการเสร็จแล้วหรือ”
“อืม มอบให้พวกท่านอาฝูหมดแล้วละ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด เห็นเจ้าอ้วนชวีโจมตีเข้าใส่เว่ยจือฉีอย่างรวดเร็วจึงถอนหายใจเอ่ยว่า “ความเร็วของเจ้าอ้วนเพิ่มขึ้นจากเมื่อก่อนไม่น้อยเลย!”
“อืม น้ำหนักลดไปไม่น้อย ดูท่าทางสิ่งนี้จะได้ผล” โอวหยางเฟยพูด
“หลายเดือนมานี้เจ้าอ้วนน้ำหนักลดไปหลายสิบโลเลยกระมัง ต่อจากนี้เขาไม่อ้วนแล้ว พวกเรายังจะเรียกเขาว่าเจ้าอ้วนอยู่อีกหรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์ลูบคางอย่างครุ่นคิด
“เขาไม่อ้วนแล้ว ดูๆ ไปก็ออกจะไม่คุ้นชินอยู่บ้าง” เป่ยกงถังพูด
เจ้าอ้วนชวีได้ยินพวกเขาพูดถึงรูปร่างขอ
