” เจ้าอ้วนชวีเห็นต้นผลไม้ทิพย์มากมาย มีผลไม้ทิพย์นานาชนิด แต่ละผลที่ห้อยอยู่บนต้นไม้นั้นดูเย้ายวนใจคนเหลือเกิน
เขามิอาจหักห้ามใจจากความน่าหลงใหลนั้นได้ จึงวิ่งขึ้นไปบนต้นไม้แล้วเด็ดมาผลหนึ่ง พอหยิบได้แล้วก็กัดลงไป
“สมุนไพรมากมายเสียจริง!” เป่ยกงถังเห็นสมุนไพรนานาชนิดในแปลงสมุนไพรแล้วจึงเร่งฝีเท้าเดินเข้าไป “หญ้าดวงดาว ใบแก้วผลึก กัญชานิล หลากหลายชนิดเหลือเกิน!”
ซือหม่าโยวเย่ว์คิดไม่ถึงว่าเป่ยกงถังจะคุ้นเคยกับสมุนไพรถึงเพียงนี้จึงเอ่ยว่า “เป่ยกง เจ้าก็คุ้นเคยกับสมุนไพรเช่นกันหรือ”
“อืม ตระกูลของข้าก่อนหน้านี้เป็นตระกูลนักหลอมยา ถึงแม้ว่าข้าจะไม่มีคุณสมบัติในการศึกษามัน แต่ก็ยังรู้จักสมุนไพรดีพอตัว” เป่ยกงถังพูด
“สัตว์อสูรวิเศษที่เจ้าฝึกก่อนหน้านี้ก็คงเก็บเอาไว้ที่นี่สินะ” เว่ยจือฉีนึกถึงสัตว์อสูรวิเศษเหล่านั้นขึ้นมาได้ เขารู้ว่าเธอมีสถานที่ที่เก็บสิ่งมีชีวิตได้ แต่คิดไม่ถึงว่าจะเป็นห้วงมิติเช่นนี้เลยทีเดียว
“โยวเย่ว์ สถานที่แห่งนี้ของเจ้าช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก!” เจ้าอ้วนชวีมองดูสิ่งของภายในเจดีย์วิญญาณจนดวงตาแทบจะถลนออกมาอยู่แล้ว
“อีกประเดี๋ยวข้าค่อยพาพวกเจ้าไปดูรอบๆ นะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดแล้วยื่นมือไปคว้าตัวเจ้าคำรามน้อยที่คิดอาศัยจังหวะชุลมุนหลบหนีพลางเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “บอกมาสิว่าคราวนี้เจ้าไปก่อเรื่องอะไรเข้าอีก”
