จับตัวข้าไว้เร็วเข้า!” เจ้าคำรามน้อยกระโจนเข้าสู่อ้อมกอดซือหม่าโยวเย่ว์ในพริบตา สัตว์อสูรวิเศษเหล่านั้นก็พุ่งเข้ามาเช่นเดียวกัน
พวกเขาเห็นเขี้ยวยาวในปากสัตว์อสูรเทพได้อย่างชัดเจนแล้ว ในใจคิดว่าวันนี้คงได้ถูกฝังกันอยู่ที่นี่แล้ว แต่ในขณะที่สัตว์อสูรเทพอยู่ห่างจากพวกเขาเพียงไม่กี่เมตรนั้นเอง ตอนที่พวกมันพุ่งเข้ามานั้น ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าพวกเขาก็แปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน สัตว์อสูรเทพหายตัวไปจนสิ้น
เจ้าอ้วนชวีหลับตาลงรอคอยความเจ็บปวดครั้งสุดท้าย แต่เนิ่นนานก็ยังมาไม่ถึงเสียที เขาจึงหรี่ตามองเล็กน้อย อยากเห็นว่าสถานการณ์เป็นเช่นไร คิดไม่ถึงว่ากลับได้เห็นสถานที่อันแปลกตาแห่งหนึ่ง
“หืม สัตว์อสูรเทพเล่า” เจ้าอ้วนชวีลืมตา เมื่อเห็นว่าคนอื่นๆ อยู่กันหมดจึงถามขึ้นอย่างสงสัย
พวกเป่ยกงถังก็มองสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างประหลาดใจเช่นกันแล้วเอ่ยถามว่า “โยวเย่ว์ ที่นี่คือที่ไหนหรือ”
“ที่นี่คือด้านในเจดีย์วิญญาณน่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “คือห้วงมิติแห่งหนึ่งของข้าเอง”
“เจดีย์วิญญาณหรือ ห้วงมิติของเจ้าเองอย่างนั้นหรือ”
“มิใช่ว่าภายในห้วงมิติไม่มีอากาศ จึงมิอาจเก็บสิ่งมีชีวิตเอาไว้ได้หรอกหรือ”
“เจดีย์วิญญาณนี้ค่อนข้างพิเศษ ที่นี่มีโลกเป็นของตัวเอง พอๆ กันกับโลกภายนอกเลย เพียงแต่อยู่ภายในเจดีย์แห่งหนึ่งเท่านั้นเอง” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ผลไม้ทิพย์ที่พวกเจ้ากินก็เติบโตอยู่ที่นี่แหละ”
“โอ้… ผลไม้ทิพย์มากมายจริงๆ!
