ุทธ์ก็คงจะเป็นเรื่องยาก
“เจ้ามิได้บอกว่าจะพัฒนาท่ามกลางภยันตรายหรอกหรือ” เว่ยจือฉีเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ลังเลจึงพูดยิ้มๆ
ซือหม่าโยวเย่ว์แววตาเปล่งประกาย ใช่แล้ว ตอนนั้นที่ตนมาที่นี่ก็มิใช่เพราะมีความคิดเช่นนี้หรอกหรือ เหตุใดตอนนี้จึงลังเลขึ้นมาเสียแล้วเล่า
อันที่จริงก็เป็นเพราะเธอรู้สึกว่าพวกเจ้าอ้วนชวีมากับตนถึงที่นี่แล้ว ถ้าหากไม่มีเธอ พวกเขาก็คงไม่มีทางมาถึงเทือกเขาสั่วเฟยย่า อย่างน้อยก็คงไม่มาในเวลาเช่นนี้ ด้วยเหตุนี้เธอจึงต้องนึกถึงความปลอดภัยของพวกเขาโดยสัญชาตญาณ
“ไปกันเถิด ข้างหน้าย่อมไม่เหมือนกับที่นี่ มีสัตว์อสูรวิเศษภายในนั้นมากกว่า พลังก็แข็งแกร่งกว่า คงจะให้พวกเราอยู่กันได้สักระยะหนึ่งเลยทีเดียว” โอวหยางเฟยพูด
พอส่งพวกเขาจากไปแล้ว สัตว์อสูรวิเศษที่ซ่อนตัวอยู่เหล่านั้นจึงทยอยกันออกมา แต่ละตัวต่างกอดคอกันร้องไห้ ในที่สุดเจ้าพวกดาวร้ายกลุ่มนี้ก็จากไปได้เสียที ไม่ง่ายเลย!
ก่อนหน้านี้ยังคิดว่าเป็นลูกพลับเนื้อนุ่มจัดการง่าย คิดไม่ถึงว่าจะหนังเหนียวเคี้ยวยาก สัตว์อสูรวิเศษที่ไปยั่วยุพวกเขาล้วนมิได้มีจุดจบที่ดีกันทั้งสิ้น ถ้ามิได้ถูกฆ่า ก็ถูกทุบตีปางตาย ทำเอาพวกมันตกใจกลัวจนไม่กล้าไปเสนอหน้ากันอีกต่อไป
ดังนั้นพวกมันจึงรวมตัวกันเพื่อซ่อนตัวจากพวกเขา เมื่อหาสัตว์อสูรวิเศษไม่พบ พวกเขาก็ย่อมจากไปเป็นธรรมดาอยู่แล้ว
คิดไม่ถึงว่ากลยุทธ์นี้จะได้ผลจริงๆ ดาวร้ายจากไปแล้ว ชีวิตของพวกมันก็คงก
