บำเพ็ญอยู่หนึ่งคืน เช้าวันรุ่งขึ้นเธอตื่นขึ้นมาถอนหายใจแล้วเก็บต้นผลอสรพิษทองคำกลับเข้าไปในแหวนเก็บวัตถุ
หลังเก็บกวาดกระโจมเรียบร้อย คนอื่นๆ ก็ตื่นแล้วเช่นเดียวกัน ทุกคนล้างหน้าล้างตาอย่างง่ายๆ แล้วเริ่มออกเดินทางเข้าสู่เทือกเขา
ตลอดทาง พวกเขาเห็นเครื่องยาล้ำค่าจำนวนไม่น้อย ต่อให้มีคนผ่านมาก็ไม่มีใครเก็บไป สิ่งเหล่านั้นถูกมองเป็นของล้ำค่าเมื่ออยู่ข้างนอก ตอนนี้กลับถูกละเลยเมื่ออยู่ที่นี่
เพราะมิได้มาเพื่อเก็บของล้ำค่า ดังนั้นหลังจากที่พวกเขานึกเสียดายกันอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเดินมุ่งหน้าไปกันต่อ
จุดประสงค์ของพวกเขาคือการเสาะหาสัตว์อสูรวิเศษเพื่อฝึกประสบการณ์ ยกระดับพลังยุทธ์ มิได้มาเก็บเครื่องยา
เดินมาครึ่งวันพวกเขาก็ยังไม่เห็นว่ามีสัตว์อสูรวิเศษเลยแม้แต่ตัวเดียว เส้นประสาทที่แข็งตึงของพวกเขาจึงค่อยผ่อนคลายลงบ้างเล็กน้อย
“นานถึงเพียงนี้ยังไม่เห็นสัตว์อสูรวิเศษเลย ที่นี่ก็มิได้น่ากลัวอย่างที่เล่าลือกันข้างนอกเสียหน่อย พวกเรา…” เจ้าอ้วนชวีพูด
“ฮึ่ม…”
เจ้าอ้วนชวียังพูดไม่ทันจบ เสียงคำรามของสัตว์อสูรวิเศษตนหนึ่งก็ดังขึ้นมา เพียงไม่นาน หมูป่าตนหนึ่งก็มาส่งเสียงฮึ่มฮั่มอยู่ต่อหน้าทุกคน
“เฮ้ย… นี่มันสัตว์อสูรวิเศษระดับต่ำขั้นสูงอย่างนั้นหรือ หมูป่าก็พัฒนาได้ถึงระดับขั้นนี้เชียวหรือ!” เจ้าอ้วนชวีเห็นหมูป่าที่ไม่ไว้หน้าตนอย่างยิ่ง จึงม้วนแขนเสื้อขึ้นเตรียมต่อสู้ยกใหญ่กับมัน
“หมูป่าข้างนอกพัฒน
