าได้ถึงขั้นห้าขั้นหกก็ไม่เลวแล้ว แต่เจ้าหมูป่านี่พัฒนาได้ถึงขั้นแปดเลยทีเดียว ช่างน่ามหัศจรรย์ไม่น้อยเลย” เว่ยจือฉีพูด
“ปราณวิญญาณของที่นี่เข้มข้นกว่าที่อื่นๆ มาก ดังนั้นระดับขั้นของสัตว์อสูรวิเศษจึงสูงขึ้นได้พอสมควร” โอวหยางเฟยพูด
“ที่นี่ยังใกล้ข้างนอกอยู่เลย ก็มีปราณวิญญาณเข้มข้นถึงเพียงนี้แล้ว เช่นนั้นปราณวิญญาณของโลกภายนอกต้องเข้มข้นมากแน่นอน!” เจ้าอ้วนชวีอุทาน
“เข้มข้นชนิดที่เจ้าจินตนาการไม่ถึงเลยล่ะ” โอวหยางเฟยพูด “เจ้าไปข้างนอกแล้วจะไม่มีทางนึกอยากบำเพ็ญที่สถานที่เช่นนี้อีกต่อไปเลย”
“นั่นมันเกินจริงไปหรือไม่!” เจ้าอ้วนชวีเบิกตาโพลง
“พรสวรรค์ของคนที่นี่กับคนข้างนอกก็พอๆ กันนั่นแหละ แต่เพราะเหตุใดเมื่อเปรียบเทียบกับคนในวัยเดียวกัน พลังยุทธ์ของคนเหล่านั้นจึงได้สูงกว่าคนที่นี่ตั้งหลายระดับเล่า ก็เพราะปราณวิญญาณข้างนอกนั้นเข้มข้น ช่วยลดระยะเวลาในการบำเพ็ญอย่างไรเล่า” โอวหยางเฟยพูด
“ยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้เชียว! เช่นนั้นพอพวกเราออกไปกันแล้วพลังยุทธ์ก็จะเพิ่มพูนขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยใช่หรือไม่”
“ไม่เพียงแค่รวดเร็วเท่านั้น แต่รวดเร็วเป็นอย่างยิ่งเลยทีเดียวล่ะ” โอวหยางเฟยพูด “พรสวรรค์ของพวกเราเมื่ออยู่ข้างนอกก็นับว่าร้ายกาจมากเช่นเดียวกัน ถ้าหากเกิดมาในสภาวะแวดล้อมเช่นนั้น ข้าว่าทุกคนก็คงจะเลื่อนระดับกันได้รวดเร็วมาก”
เมื่อหมูป่าเห็นว่าพวกเขาเห็นตนแล้วนอกจากจะหวาดกลัว ยังพูดคุยหัวเราะกันอ
