ีก จึงเดือดดาลจากก้นบึ้งหัวใจ มันเล็งเจ้าอ้วนชวีที่ยิ้มอย่างมีความสุขที่สุดแล้ววิ่งพุ่งเข้าไปหา
“ชะ! … รู้ว่าข้าพลังยุทธ์ต่ำที่สุด เจ้าก็เลยมาโจมตีข้าสินะ ข้าไม่แผลงฤทธิ์ เจ้าก็เลยเห็นข้าเป็นแมวป่วยล่ะสิ!”
เจ้าอ้วนชวีคำรามเสียงดังลั่นแล้วยกกำปั้นขึ้นมาพลางตรงเข้าไปรับมือเจ้าหมูป่า
หนังของสัตว์อสูรวิเศษทั้งหนาและทนทาน เมื่อเห็นเจ้าอ้วนชวีตรงเข้าไปทื่อๆ เช่นนั้น ซือหม่าโยวเย่ว์จึงเป็นกังวลว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บ คิดจะเข้าไปช่วยเหลือ แต่กลับถูกเป่ยกงถังรั้งเอาไว้
“พลังการต่อสู้ของเจ้าอ้วนไม่ได้เหมือนรูปลักษณ์ภายนอกของเขาเลย ไม่เป็นไรหรอกน่า”
ซือหม่าโยวเย่ว์รู้ว่าพวกเขาอยู่ด้วยกันเป็นประจำ เป่ยกงถังน่าจะเข้าใจดีกว่าตน พวกเขาต่างก็มิได้ร้อนรน เช่นนั้นเจ้าอ้วนชวีคงจะไม่เป็นไร
เห็นเพียงแค่เจ้าอ้วนวิ่งตรงเข้าไปหาหมูป่า เมื่อคนกับสัตว์อสูรสบตากันก็พุ่งเข้าปะทะ ร่างกายอวบอ้วนของเขาเคลื่อนไหวอย่างว่องไว เขาวิ่งไปยังข้างตัวเจ้าหมูป่าแล้วซัดกำปั้นเข้าใส่หัวของมันอย่างรุนแรงทีหนึ่ง
“ฮึ่ม…”
กำปั้นนั้นซัดเข้าใส่ลูกตาของหมูป่าพอดี เจ็บปวดเสียจนมันเงยหน้าส่งเสียงร้องลั่น มันหมุนตัวครั้งหนึ่งแล้วปะทะเข้าใส่เจ้าอ้วนชวีอีกครั้ง
คราวนี้เจ้าอ้วนชวีมิได้เข้าไปข้างตัวมันอีกแล้ว เขายื่นมือทั้งสองไปจับหัวเจ้าหมูป่าเอาไว้แล้วถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะถอยหลังไปยี่สิบสามสิบก้าว เขาจึงหยุดฝีเท้าลง ย่อตัวลงลงเล็ก
