น้อย ไม่ถอยหลังไปต่อ
“เฮอะ…”
เจ้าอ้วนชวีส่งเสีงเฮอะดังลั่นก่อนจะคว้าเขี้ยวหมูป่าแล้วเหวี่ยงไปด้านข้าง ร่างกายอ้วนใหญ่ของเจ้าหมูป่าถูกเขาเคลื่อนย้ายได้จริงๆ
“จุ๊ๆ พละกำลังของเจ้าอ้วนผู้นี้ใช้ได้เลยทีเดียวนะ!” ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นเจ้าอ้วนชวีเลือกที่จะสู้มือเปล่ากับหมูป่า ทั้งยังมิได้ตกเป็นรอง จึงอุทานขึ้นมาอย่างตกใจ
“ก่อนหน้านี้เจ้าอ้วนหยิบตำราฝึกกายเล่มหนึ่งมาจากบ้าน ต่อมาจึงเริ่มบริหารร่างกายน่ะ” เว่ยจือฉีพูด
“เช่นนั้นเหตุใดจึงไม่เห็นว่าเขาจะผอมลงเลยเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์มองร่างกายของเจ้าอ้วนชวี ถ้าหากพวกเขาไม่บอก เธอก็ไม่มีทางมองออกได้เลยจริงๆ ว่าเจ้าอ้วนชวีออกกำลังกายอยู่
เจ้าอ้วนชวีที่กำลังถ่วงดุลกับหมูป่าอยู่ได้ยินคำพูดของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วแทบจะอดกลั้นเอาไว้ไม่อยู่ จึงเหวี่ยงตัวหมูป่าออกไป
“แค่กๆ ข้าไม่พูดแล้วก็ได้ เจ้าจัดการต่อเถิด!” ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นว่าคำพูดของตนส่งผลกระทบต่อเขา จึงกระแอมกระไอแล้วพูดขึ้น
เจ้าอ้วนชวีถลึงตาใส่ซือหม่าโยวเย่ว์แล้วเห็นว่าหมูป่าวิ่งมาทางตน เขากลิ้งตัวไปด้านข้างเพื่อหลบหลีกกีบเท้าของมัน
หมูป่าถอนกีบเท้าออกมา พื้นดินบริเวณนั้นถูกมันเหยียบเสียจนเป็นหลุม
เจ้าอ้วนชวีมองหลุมนั้น ยังดีที่ตัวเองหลบออกมา มิฉะนั้นเขาคงกลายเป็นเนื้อบดเสียแล้ว!
“บ้าเอ๊ย ต้องกระทืบแรงถึงเพียงนี้ด้วยหรือ! วันนี้ข้าจะต้องเอากีบเท้าเจ้ามาย่างกินให้ได้เลย!”
พูดจบเขาก็พลิกตัวขึ้นมา
