หลังจากจัดการเรื่องต่างๆ ในตระกูลไปมากพอสมควรแล้ว ซือหม่าโยวเย่ว์จึงไปยังวิทยาลัย ตอนนี้เธอยังไม่จบการศึกษา อาจารย์ใหญ่ก็ทราบเรื่องจึงยอมให้เธอลาพักได้เป็นระยะเวลาหนึ่ง เมื่อเห็นว่าตระกูลซือหม่าเริ่มเข้าที่เข้าทางแล้วเธอจึงกลับไปเรียนต่อ
อันที่จริงสำหรับเธอในตอนนี้ก็เรียนรู้อะไรจากที่นี่มิได้มากนักอีกต่อไปแล้ว แต่เธอไม่อยากละทิ้งไปกลางคัน ตระกูลซือหม่าก็ยังต้องการให้เธอทุ่มเทความคิดจิตใจ ดังนั้นเธอจึงยังไม่มีความคิดที่จะจากไปในตอนนี้
เมื่อกลับไปถึงเรือนพัก พวกเว่ยจือฉีต่างก็ไปเข้าชั้นเรียนกันหมดแล้ว ไม่มีใครอยู่ในเรือนพักเลยแม้แต่คนเดียว เมื่อนึกถึงว่าคราวก่อนตอนที่ตนอยู่ที่นี่ ยังเป็นคุณชายที่ไม่ต้องแยแสสิ่งใดอยู่เลย แต่พอมาที่นี่อีกครั้ง ตนกลับกลายเป็นประมุขของตระกูลไปเสียแล้ว
อืม… เรื่องที่ประมุขตระกูลยังต้องมาเข้าเรียนนี้คงเป็นสิ่งที่ทุกคนไม่เคยพบเจอมาก่อนอย่างแน่นอน
เมื่อเก็บกวาดห้องเสร็จเรียบร้อยก็เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว พอนึกขึ้นมาได้ว่ามิได้กินข้าวมาเป็นเวลานานแล้ว ทั้งยังนึกขอบคุณความใส่ใจและความช่วยเหลือที่ทุกคนมีต่อตนในช่วงนี้ เธอจึงไปที่ห้องครัวแล้วทำกับข้าวขึ้นมาหลายอย่าง
“ข้าว่าแล้ว ได้กลิ่นหอมอร่อยนี้ก็รู้แล้วว่าโยวเย่ว์กลับมาน่ะ” เจ้าอ้วนชวีเสียงนำมาก่อนตัว จมูกของเขาเฉียบคมอย่างยิ่งยามได้กลิ่นอาหารอันโอชะ
คนทั้งสี่เข้ามายังห้องครัว เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ผู้นั่งคอยพ
