วกเขาอยู่ที่โต๊ะจึงพากันเดินไปนั่งประจำที่แล้วเริ่มกินอย่างรู้งาน
“จัดการธุระเสร็จแล้วหรือ” เว่ยจือฉีถาม
“เข้าที่เข้าทางเกือบหมดแล้วล่ะ เรื่องที่เหลือก็ต้องค่อยๆ ทำกันไป” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด เรื่องใหญ่ที่สุดในตอนนี้ก็คือปัญหาการฝึกสัตว์อสูรวิเศษกว่าร้อยตัวให้เชื่อง แต่สัตว์อสูรวิเศษยังมาไม่ถึง ดังนั้นเธอจึงยังไม่ต้องรีบไปจัดการ
“ความเร็วในการสร้างบ้านของเจ้านั้นทำเอาพวกเราตาพร่ากันเลยทีเดียว มิได้ออกไปแค่ไม่กี่วัน ตอนออกไปเมื่อวานถึงได้พบว่าบ้านของเจ้าสร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว!” เจ้าอ้วนชวีคีบเนื้อชิ้นหนึ่งเข้าปากแล้วพูดพลางเคี้ยวมันไปด้วย
“อย่าว่าแต่พวกเจ้าเลย ข้าเองก็ยังตกใจจนตัวลอย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ข้าปลีกวิเวกไปไม่กี่วัน ตอนออกมาเห็นพื้นที่ว่างกลายเป็นเรือน ตอนนั้นข้าขนลุกไปหมด ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าการสร้างบ้านนั้นรวดเร็วถึงเพียงนี้ได้ด้วย!”
“ข้าได้ยินว่ามีคนมากมายร่วมกันลงแรง จึงได้รวดเร็วถึงเพียงนั้น” เว่ยจือฉีพูด “เช่นนี้ก็ดี พวกเจ้าเกณฑ์คนมามากมายถึงเพียงนั้น ก็จำเป็นจะต้องจัดการที่ทางกันสักหน่อย”
“อื้ม” ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้าแล้วถามว่า “ระยะนี้พวกเจ้าเป็นอย่างไรกันบ้าง”
“ในวิทยาลัยก็เหมือนๆ กับก่อนหน้านี้นั่นแหละ เพียงแต่ตอนนี้พวกเราเดินไปมาในวิทยาลัยมักมีผู้หญิงมาหาพวกเราอยู่บ่อยๆ น่ารำคาญยิ่งนัก” เว่ยจือฉีพูด
“ทำไมหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์กะพริบตา “พวกเจ้าเด็ดดอกไม้แล้วถู
