กเปิดโปงอย่างนั้นหรือ”
“พวกเรามิได้เด็ดดอกไม้เสียหน่อย แต่เป็นเจ้าต่างหากเล่าที่เด็ดดอกไม้!” เจ้าอ้วนชวีพูด “คนพวกนั้นมาหาพวกเราเสียที่ไหนเล่า พวกนางมาหาเจ้ากันทั้งนั้นแหละ! ทุกครั้งที่มาหาพวกเราล้วนเอาแต่คอยถามว่าเจ้าจะกลับมาที่วิทยาลัยเมื่อใด เจ้าชมชอบสิ่งใด ชอบสตรีที่มีลักษณะเช่นไร จริงๆ เลยนะ เจ้าเป็นสตรีแท้ๆ เหตุใดจึงได้รับความนิยมมากมายเช่นนี้อีก”
“…”
ซือหม่าโยวเย่ว์มองเจ้าอ้วนชวีโอดครวญอย่างอับจนคำพูด คิดไม่ถึงว่าตอนนี้ตนได้กลายเป็นคนดังของวิทยาลัยไปเสียแล้ว
อ้อ… ก่อนหน้านี้ก็เป็นคนดังนี่นา เพียงแต่ก่อนหน้านี้โด่งดังเพราะเป็นคนไร้ค่า แต่ตอนนี้โด่งดังเพราะเป็นผู้มีพรสวรรค์เท่านั้นเอง
“เจ้าไม่รู้หรอกว่าสตรีพวกนั้นดื้อดึงกันขนาดไหน พวกนางทำกันทุกวิถีทางเพื่อให้ได้รู้ข่าวคราวของเจ้า” เว่ยจือฉีพูดขึ้นมาแล้วก็ออกจะหวั่นกลัวอยู่บ้าง “โอวหยางกับเป่ยกงยังดีหน่อย คนหนึ่งคือภูเขาน้ำแข็ง ส่วนอีกคนเป็นหญิง คนอื่นจึงไม่กล้าเข้าใกล้พวกเขา แต่ข้ากับเจ้าอ้วนนี้ช่างน่าอนาถนัก พวกเราช่วยเจ้าเก็บจดหมายรักเอาไว้เป็นกองพะเนิน เจ้าอยากดูหรือไม่เล่า”
“ไม่อยาก!” ซือหม่าโยวเย่ว์รีบส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว เธอไม่อยากดูของไร้สาระเหล่านั้นหรอก
“เจ้าไม่ต้องไปสนใจคนเหล่านี้ก็ได้นะ” เป่ยกงถังพูด “ขอเพียงแค่เจ้าไม่สนใจ พวกนางก็ไม่มีทางมาล่วงเกินเจ้าได้อยู่แล้ว”
“ข้ารู้” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ใช่แล้ว โยวเย่ว์ เจ้า
