อถึงตอนนั้นก็ให้มันเปิดขอบกั้นเหล่านั้นแล้วกัน”
โอวหยางเฟยขมวดคิ้วมุ่นพลางเอ่ยว่า “สัตว์อสูรวิเศษของเทือกเขาสั่วเฟยย่าล้วนมีระดับสูงกว่าของเทือกเขาผู่สั่วไม่น้อยเลย หากเจ้าไปที่นั่นแล้วจะอันตรายเกินไปหรือไม่”
“ภยันตรายทำให้คนพัฒนาได้รวดเร็วยิ่งขึ้น” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ข้าเชื่อมั่นว่าอันตรายนั้นพัฒนาศักยภาพของมนุษย์ได้ดียิ่งกว่า และทำให้ยกระดับพลังยุทธ์ของตัวเองได้”
“ก็ดีเหมือนกัน หากเจ้าอยู่ในวิทยาลัย พลังยุทธ์ก็คงยกระดับได้ช้าจริงๆ นั่นแหละ สู้ออกไปข้างนอกมิได้หรอก” เป่ยกงถังพูด
“อื้ม ใช่แล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์ความคิดวูบไหวคราหนึ่งแล้วหยิบเอาขวดหยกออกมาสี่ใบก่อนจะส่งให้กับพวกเขาทั้งสี่พลางเอ่ยว่า “นี่คือสิ่งที่รับปากพวกเจ้าเอาไว้ในตอนนั้น”
ทุกคนรับขวดหยกมาเปิดออก เมื่อเห็นยาวิเศษสองเม็ดในขวดจึงเอ่ยถามว่า “นี่คือยาวิเศษอะไรหรือ”
“ยาวิเศษร้อยโคจร” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
เป่ยกงถังได้ยินชื่อยาวิเศษร้อยโคจร ดวงตาก็เปล่งประกายขึ้นมาในทันใดแล้วถามว่า “นี่คือยาวิเศษร้อยโคจรจริงๆ น่ะหรือ”
“ใช่แล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “เดิมทีคิดจะหลอมยาวิเศษชนิดอื่น แต่คนที่หลอมยาให้กับข้าผู้นั้นบอกว่าหลอมยาวิเศษร้อยโคจรจะดีกว่า ก็เลยหลอมยานี้ขึ้นมาน่ะ”
“แต่ข้าเอาผลอสรพิษทองคำมาผลหนึ่งแล้วนะ ก็ไม่ควรมีส่วนของข้าแล้วสิ” เป่ยกงถังพูด
“เจ้าไม่เห็นต้องสนใจเรื่องยิบย่อยพรรค์นี้เลย ผลอสรพิษทองคำผลนั้นมอบให้กับเมิ่งจี
