ังจากนั้นจึงมองหมัวซาพลางเอ่ยว่า “เช่นเดียวกัน ถ้าหากต้องใช้ท่านไปแลกเปลี่ยนกับสิ่งใด ข้าก็ไม่มีทางยินยอมเช่นกัน มิใช่เพราะว่าท่านล้ำเลิศหรือรู้เรื่องราวต่างๆ มากมายหรอกนะ แต่เพียงเพราะว่าท่านคือท่าน เป็นคนใกล้ตัวข้าเท่านั้นเอง”
เป็นครั้งแรกที่หลังจากซือหม่าโยวเย่ว์จูบบนใบหน้าของเจ้าวิญญาณน้อยแล้วเขามิได้ยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำลายบนใบหน้าออก เขาฝังใบหน้าลงในอ้อมกอดของซือหม่าโยวเย่ว์ รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ
ถึงแม้ว่าเจ้านายคนก่อนหน้านี้จะชอบเขามากเช่นเดียวกัน แต่กลับไม่เคยมีใครใส่ใจเขาขนาดนี้มาก่อน พวกเขาล้วนเห็นตนเป็นเพียงแค่วิญญาณครวญตนหนึ่งเท่านั้น มิใช่ “มนุษย์” ที่มีชีวิตจิตใจ
มิน่าเล่าตอนนั้นหลิงหลงถึงได้เลือกเธอ มิใช่เพราะเธออาจประสบความสำเร็จในภายหน้า แต่เป็นเพราะเธอเป็นคนที่มีหัวใจต่างหาก
หมัวซาหลุบตาลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนเร้นความรู้สึกในดวงตา
ก่อนหน้านี้เคยมีคนใส่ใจเขาเช่นนี้เสียที่ไหนกัน
ไม่มีเลย
คนเหล่านั้นบางคนก็พึ่งพาตน บางคนก็เคารพยกย่องตน บางคนก็แก้แค้นตน แต่ไม่เคยมีใครบอกกับเขามาก่อนเลยว่าเขาคือเขา เป็นคนใกล้ตัวของนาง ดังนั้นนางจึงต้องใส่ใจ
ซือหม่าโยวเย่ว์ปล่อยตัวเจ้าวิญญาณน้อยแล้วหยิบเจดีย์เล็กขึ้นมาดูก่อนจะเอ่ยอย่างเสียดายอยู่บ้างว่า “ในเมื่อมิอาจเปิดออกดูได้ เช่นนั้นก็วางเอาไว้ที่นี่ ใช้เป็นหอหนังสือสะสมก็แล้วกัน”
“ได้สิ” หมัวซาพูดทันควัน
“อืม ก็คงได้แต่ทำเช่นนี้แล้วละนะ” ซื
