มุนกายเดินออกจากประตูไป เฟิงจือสิงโคจรปราณเพื่อพักผ่อนอยู่ในนั้นครู่หนึ่ง
ลำแสงภายในห้องค่อยๆ หม่นลง เขารู้สึกว่าพลังจิตดีขึ้นบ้างแล้วจึงลุกขึ้นเดินออกจากห้อง พอเปิดประตูก็เห็นซือหม่าโยวเย่ว์รออยู่นอกประตู
“โยวเย่ว์” เขามองซือหม่าโยวเย่ว์อย่างประหลาดใจ
“ข้าอยากไปส่งอาจารย์พ่อ ดูอาจารย์พ่อจากไป” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
เธอรู้ว่าเฟิงจือสิงต้องการเวลาฟื้นฟู ดังนั้นจึงได้คอยอยู่หน้าประตูมาโดยตลอด
เฟิงจือสิงมองเธออย่างอ่อนไหว เดิมทีเขาคิดจะจากไปคนเดียวอย่างสงบ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นไปไม่ได้เสียแล้วสิ!
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็มาด้วยกันเสียเลยสิ” เฟิงจือสิงพูดแล้วหมุนตัวเดินออกไป ซือหม่าโยวเย่ว์ก็รีบตามไปติดๆ
ทั้งสองมาถึงลานเล็กแห่งหนึ่งในวิทยาลัย ซึ่งก็คือสถานที่ที่ท่านอาจารย์ใหญ่อาศัยอยู่นั่นเอง
เมื่อได้รู้ว่าเฟิงจือสิงจะไป ท่านอาจารย์ใหญ่อาวุโสก็มิได้ตกใจอะไรมากนัก เขารู้มาตลอดว่าช้าเร็วอย่างไรเฟิงจือสิงก็ต้องจากไป
หลังจากบอกลาอย่างง่ายๆ แล้ว ซือหม่าโยวเย่ว์และเฟิงจือสิงก็ไปยังภูเขาด้านหลังวิทยาลัย
“ข้าไปก่อนนะ หวังว่าคราวหน้าที่พวกเราพบกันหวังเวลานั้นเจ้าจะทำให้ข้าดีใจ” เฟิงจือสิงลูบศีรษะซือหม่าโยวเย่ว์
“ขอให้อาจารย์พ่อเดินทางปลอดภัย” ซือหม่าโยวเย่ว์มองเฟิงจือสิงพลางเอ่ยขึ้น
เฟิงจือสิงพยักหน้าแล้วปล่อยศีรษะเธอ ปลายนิ้วทั้งสองข้างประทับกัน อุโมงค์แห่งหนึ่งก็ปรากฏขึ้นด้านหลังของเขา
เขายิ้มใ
