หลังของเธอ
ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่รู้ว่าเฟิงจือสิงทำอย่างไร แต่ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่ามีร่างคนแคระจางๆ ร่างหนึ่งเพิ่มขึ้นมาในห้วงสมองของเธอ โดยมีรูปลักษณ์เหมือนกับตัวเฟิงจือสิงเอง
“เสร็จแล้ว” เสียงเจือความเหนื่อยล้าของเฟิงจือสิงดังขึ้นมาจากด้านหลัง
ซือหม่าโยวเย่ว์ลุกขึ้นแล้วหันไปมอง ก็เห็นว่าสีหน้าของเฟิงจือสิงซีดขาวอยู่บ้าง จึงถามว่า “อาจารย์พ่อ ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม”
เฟิงจือสิงโบกไม้โบกมือแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไรหรอก เพียงแต่การแบ่งสติรับรู้ส่วนหนึ่งออกมานั้นออกจะเจ็บปวดอยู่บ้าง แต่พักผ่อนสักหน่อยก็หายดีแล้ว”
“ขอบคุณท่านมาก” ซือหม่าโยวเย่ว์รู้ว่าการแบ่งสติรับรู้ออกมานั้นจะต้องทำให้ร่างกายเจ็บปวดอย่างแน่นอน แต่เขากลับทำลงไปโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เธอจะจดจำความรักนี้เอาไว้ในใจไปตลอดกาล
“นอกจากนี้ ถ้าหากเจ้าไปที่ดินแดนโบราณแล้วประสบความยากลำบาก จงอาศัยป้ายหยกชิ้นนี้ไปขอความช่วยเหลือที่โรงประมูลจันทราวายุ พวกเขาจะช่วยเหลือเจ้าอย่างไร้เงื่อนไข” เฟิงจือสิงพูดพลางหยิบป้ายหยกชิ้นหนึ่งออกมาวางลงบนฝ่ามือซือหม่าโยวเย่ว์
ซือหม่าโยวเย่ว์มองเฟิงจือสิงพลางพูดอย่างจริงจังว่า “อาจารย์พ่อ ท่านวางใจได้เลย ข้าจะตั้งใจบำเพ็ญอย่างดีแน่นอน แล้วไปหาพวกท่านที่เบื้องบนในเร็ววัน”
“อืม ข้าเชื่อเจ้า” เฟิงจือสิงตบบ่าซือหม่าโยวเย่ว์ “กลับไปเถิด อีกประเดี๋ยวข้าจะไปกล่าวลาท่านอาจารย์ใหญ่แล้ว”
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้าแล้วห
