เป็นเรื่องจริง เพื่อแสดงความขอโทษ เจ้าต้องทำอาหารมื้อใหญ่เลี้ยงพวกเรา ใช้สิ่งนี้ในการชดเชยให้กับหัวใจที่เจ็บปวดของพวกเรา” โอวหยางเฟยพูดวัตถุประสงค์คราวนี้ออกมาในที่สุด
เอิ่ม…
ซือหม่าโยวเย่ว์มองพวกเขาปราดหนึ่งแล้วพูดว่า “ได้สิ ไม่มีปัญหา วันนี้ข้าจะทำอาหารมื้อใหญ่เลี้ยงพวกเจ้าเป็นมื้อกลางวันเอง!”
อันที่จริงเธอรู้อยู่แล้วว่าระหว่างพวกเขาทุกคนล้วนมีความลับของตนเอง พวกเขาก็มิได้อยากจะให้เธอบอกความจริงกับพวกเขาจริงๆ หรอก แค่อยากจะแกล้งเธอสักหน่อยเท่านั้นเอง
แต่โชคดีที่การทำอาหารนี้เป็นสิ่งที่เธอถนัดพอดี ดังนั้นการเลี้ยงพวกเขาจึงมิใช่เรื่องยากเย็นแต่อย่างใดเลย
เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์รับปาก ใบหน้าบึ้งตึงของทุกคนจึงค่อยคลายลง
“ข้าอยากกินไก่ผัดเม็ดมะม่วง” โอวหยางเฟยพูด
“ข้าอยากกินปลาต้มเผ็ด” รสนิยมของเป่ยกงถังไม่ธรรมดาเลย
“ของข้าค่อนข้างง่าย อะไรอร่อยก็ทำอันนั้นแหละ” ความต้องการของเว่ยจือฉีดูเหมือนจะง่าย แต่ความจริงแล้วยากที่สุด
“ในเมื่อโยวเย่ว์รับปากแล้ว เช่นนั้นพวกเราก็ไปจัดการธุระของตัวเองกันก่อน รอเวลากินอาหารกลางวันก็พอแล้ว” เจ้าอ้วนชวีพูด
“โยวเย่ว์ เจ้าทำเสร็จแล้วก็มาเรียกพวกเรานะ” เป่ยกงถังพูดจบก็หมุนตัวเดินกลับไปยังห้องของตน
เว่ยจือฉีและโอวหยางเฟยก็จากไปเช่นกัน เหลือเพียงเจ้าอ้วนชวีกับซือหม่าโยวเย่ว์ยืนอยู่ในลานบ้าน
“ใช่แล้ว โยวเย่ว์ อาจารย์เฟิงให้คนมาถ่ายทอดคำพูด บอกว่าหากวันนี้เจ
