เฟิงจือสิงดังขึ้นรอบกาย
“ไม่เห็นอะไรเลย มีเพียงความมืดอันไร้ที่สิ้นสุดเท่านั้น ทั่วทุกหนแห่งมีเพียงความมืดมิด” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“เจ้ารับสัมผัสต่อไปอีกสักครู่หนึ่งสิ ตอนนี้ยังไม่เห็นอะไรเลยอยู่อีกหรือไม่” เฟิงจือสิงถามอีก
ซือหม่าโยวเย่ว์รวบรวมสมาธิรับสัมผัสอีกครั้ง บริเวณโดยรอบที่เดิมทีมืดสนิทมีแสงสว่างปรากฏขึ้นมาเต็มไปหมด แสงดาวจุดแล้วจุดเล่าปรากฏขึ้นรอบตัวเธอ
เธอมองความเปลี่ยนแปลงรอบตัวอย่างตกตะลึงแล้วพูดอย่างไม่กล้าเชื่ออยู่บ้าง “ข้า… ข้ารู้สึกเหมือนพาตัวเองไปอยู่ท่ามกลางจักรวาลเลย รอบกายล้วนเต็มไปด้วยแสงดาวดวงเล็กดวงน้อย ช่างงดงามเหลือเกิน…”
เฟิงจือสิงได้ฟังคำพูดของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วร่างกายก็สั่นสะท้านในทันใด
