ขออยู่บ้านดีกว่า คอยดูว่ามีเรื่องอะไรที่พอจะช่วยได้บ้างหรือไม่” ซือหม่าโยวหรานพูด
“ดีจริง”
“ท่านปู่ หากไม่มีธุระอะไรแล้ว พวกเราขอตัวกลับก่อนนะขอรับ” ซือหม่าโยวเล่อพูด
“ไปเถิด” เมื่อจัดการเรื่องใหญ่ที่กดทับหัวใจอยู่เสร็จเรียบร้อย ซือหม่าเลี่ยจึงอารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง “โยวเย่ว์ เจ้าอยู่ที่นี่ก่อนประเดี๋ยวหนึ่งสิ”
ซือหม่าโยวเย่ว์เตรียมตัวจะจากไปพร้อมพวกเขาอยู่พอดี เมื่อได้ยินคำพูดของซือหม่าเลี่ย จึงกลับมาประจำยังที่นั่งของตน
พวกซือหม่าโยวเล่อมองเธอปราดหนึ่งก่อนจะออกไป
ภายในห้องเหลือปู่และหลานอยู่กันเพียงสองคนเท่านั้น ซือหม่าโยวเย่ว์จึงเอ่ยถามว่า “ท่านปู่ มีเรื่องอันใดหรือ”
“สัตว์อสูรวิเศษที่เจ้าพากลับมาเมื่อคราวก่อนเหล่านั้น ข้าได้แบ่งให้กับคนในบ้านเรียบร้อยแล้วนะ” ซือหม่าเลี่ยพูด
“เช่นนั้นตอนที่พวกเขาทำพันธสัญญา ได้เลื่อนระดับกันหรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“ที่ข้าเรียกตัวเจ้าเอาไว้ก็เพราะจะคุยเรื่องนี้นี่แหละ” ซือหม่าเลี่ยพูด “คนที่ทำพันธสัญญากับสัตว์อสูรทิพย์เหล่านั้น ดูเหมือนว่าจะเลื่อนระดับไปสองถึงสามระดับขั้นย่อย ส่วนผู้ที่ทำพันธสัญญากับสัตว์อสูรวิเศษระดับต่ำ ก็เลื่อนไปหนึ่งระดับ”
“เลื่อนระดับได้จริงๆ เสียด้วย!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างยินดี ในเมื่อเลื่อนระดับได้จริงๆ เช่นนั้นที่ในตำราบอกเอาไว้ว่าในภายภาคหน้ายามที่การบำเพ็ญของพวกเขาเลื่อนระดับ สัตว์อสูรผูกพันธสัญญาจะเลื่อนระดับไปด้
