ชิ่งกุมหน้าอก มองเฝ่ยไป๋ลู่ด้วยสีหน้าสับสนระคนอับอาย “เธอชื่ออะไร? ทำไมถึงมีพลังแข็งแกร่งทั้งที่อายุยังน้อยแบบนี้ได้?”
กระบวนท่าเมื่อครู่ เขาไม่สามารถโต้กลับได้เลย ซึ่งก็มากพอแล้วที่จะมองออกว่าพลังของเฝ่ยไป๋ลู่เหนือกว่าเขามาก
ถ้าเขารู้ว่าอีกฝ่ายมีพลังขนาดนี้ เขาจะแค่พูดแต่ไม่ทำอะไรทั้งนั้น!
เฝ่ยไป๋ลู่ยกปลายนิ้วขึ้น พลันเหรียญทองแดงสองเหรียญก็กลับคืนสู่ฝ่ามือของเธอ
หญิงสาวหันไปเผชิญหน้ากับเหล่านักพรตเต๋าน้อยที่มีสายตาตื่นตระหนก แล้วเดินไปหาหานซานชิ่ง
และทุกครั้งที่เธอก้าวเดิน เหล่านักพรตเต๋าน้อยก็จะเผลอถอยหลังหนึ่งก้าวอยู่เรื่อย
จนถึงขั้นที่เหล่านักพรตน้อยกอดกันกลมเหมือนกับนกกระทา ไม่กล้าเดินเข้าไปช่วยประคองหานซานชิ่ง
“ใครไม่ทำให้ฉันขุ่นเคือง ฉันก็จะไม่รุกราน ใครทำฉันขุ่นเคือง ฉันจะคืนกลับไปร้อยเท่า! นักพรตเต๋าเป็นคุณที่เริ่มก่อน อย่าได้มาตำหนิว่าฉันไม่เคารพผู้ใหญ่เอ็นดูเด็ก”
เฝ่ยไป๋ลู่วางเหรียญทองแดงสองเหรียญตรงหน้าหานซานชิ่ง “คืนให้เจ้าของ ครั้งต่อไปก็ระวังด้วย”
น้ำเสียงเธอยังคงสงบเช่นเดิม แต่ครั้งนี้กลับทำให้คนฟังรู้สึกเย็นเยือกอย่างไม่มีสาเหตุ
“ฉันจำเธอไว้แล้ว!” หานซานชิ่งกัดฟันแน่น จารึกหน้าตาของเฝ่ยไป๋ลู่ไว้ในใจ
เขาปีนลุกขึ้นอย่างอับอาย ไม่แม้แต่จะเหลือบแลเหรียญทองแดงสองเหรียญนั่น พอลุกได้ก็เดินกะเผลกออกไปทันที
ลี่ฉิวกุมมือที่ปวดชา ร่างกายพิการแต่จิตใจยังเข็มแข็ง เขาเรียกรั้งห
