านซานชิ่งไว้ “อาจารย์หาน! อาจารย์หาน! อย่าเพิ่งไป!”
ถ้าคุณไปแล้ว ใครจะมาจัดการลี่ซิงจินและผู้หญิงชั่วร้ายคนนี้ให้ผมล่ะ?
หานซานชิ่งจ้องมองเขาอย่างรังเกียจ
อย่าไป? จะให้อยู่ขายหน้าต่อหรือยังไงล่ะ?
ตระกูลลี่เก่งมาก ต่อไปอย่าคิดว่าเขาจะยื่นมือช่วยเหลืออีก!
จะให้เงินอีกเท่าไหร่ ก็ไม่ช่วยเด็ดขาด!
ลี่ซิงจินมองเฝ่ยไป๋ลู่ที่เอาชนะหานซานชิ่งได้อย่างง่ายดาย ก็รู้สึกเบาใจขึ้น
ในเวลาเดียวกันก็เข้าใจความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเฝ่ยไป๋ลู่มากขึ้นอีกขั้น!
มีอาจารย์เช่นนี้คอยช่วยเหลือ เขาย่อมมีโอกาสกลับมามีเสียงอีกครั้งใช่ไหม? ลี่ซิงจินลูบคอ ดวงตาค่อย ๆ ฉายประกายแห่งความหวัง
“คุณ คิดไม่ถึงเลยว่าคุณจะเก่งกว่าอาจารย์ของพวกเรา!” เหล่านักพรตเต๋าน้อยที่ถูกหานซานชิ่งทิ้งไว้มองเฝ่ยไป๋ลู่อย่างประหลาดใจ
เฝ่ยไป๋ลู่มองไปทางพวกเขาแล้วถาม “อาจารย์หานของพวกเธอรับปากคำขออะไรของตระกูลลี่?”
นักพรตเต๋าน้อยมองหน้ากันแล้วกระซิบกระซาบ
นักพรตเต๋าน้อยหน้ากลมที่มีอายุมากที่สุดลุกขึ้นยืนอย่างกล้าหาญ แล้วพูดออกมาว่า “ถ้าพวกเราบอกคุณ คุณรับเราเป็นลูกศิษย์ได้ไหม?”
เมื่อลี่ฉิวกลับมาแล้วได้ยินพวกนักพรตเต๋าน้อยร้องขอให้เฝ่ยไป๋ลู่รับเป็นศิษย์ เขาก็โกรธขึ้นมาทันที “เป็นอาจารย์หนึ่งวันเปรียบดั่งบิดาชั่วชีวิต พวกท่านเป็นศิษย์ของอาจารย์หาน แล้วจะเปลี่ยนเป็นลูกศิษย์ของคนอื่นได้ยังไง!”
นักพรตเต๋าน้อยพวกนี้ไม่ต่างจากคนทรยศ ไม่เคารพครูบาอาจ
