ารย์ อกตัญญูต่อพ่อแม่!
ลี่ฉิวโกรธมาก!
นักพรตเต๋าน้อยหน้ากลมได้ยินแล้ว ก็โกรธยิ่งกว่า “เราไม่ได้เรียนรู้อะไรกับอาจารย์หานเลย! เขาให้เราสวดพระสูตรทั้งวัน ตีฆ้อง ตีกลอง และให้เงินที่ได้จากการทำพิธีกรรมกับพวกเรา แต่นั่นก็เป็นแค่เศษเงินเท่านั้น!”
นักพรตเต๋าน้อยคนอื่น ๆ พากันตอบรับ บางคนถึงกับปาดน้ำตาแล้ว
“แล้วดูตอนนี้ เขาทิ้งพวกเราไว้ที่นี่ คนแบบนี้เป็นอาจารย์ได้เหรอ?”
“เราไม่ต้องการอาจารย์แบบนี้! นับจากวันนี้ไป เขาไม่ใช่อาจารย์ของพวกเราอีกแล้ว!”
“พวกเราต้องการกราบไหว้หญิงสาวคนนี้เป็นอาจารย์!”
เฝ่ยไป๋ลู่ยิ้ม นักพรตเต๋าน้อยเหล่านี้ยังไม่ได้เข้าสู่ลัทธิเต๋า และยังไม่ได้เรียนรู้ทักษะที่แท้จริงใด ๆ แต่กลับสามารถปรับตัวได้ตามสถานการณ์แล้ว
คิดว่าเธอจิตใจอ่อนโยน คุยง่ายงั้นเหรอ?
ผิดถนัดแล้ว!
นักพรตเต๋าน้อยหน้ากลมมองเฝ่ยไป๋ลู่ พลันก็รู้สึกหนาวไปทั้งตัวอย่างอธิบายไม่ถูก
เฝ่ยไป๋ลู่ส่ายหัว “ฉันไม่รับพวกเธอเป็นศิษย์หรอก”
ทันใดงูน้อยบนข้อมือของเธอส่ายหางอย่างทนไม่ไหว
ใครบ้างที่ไม่ต้องเริ่มจากการสั่งสมสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ น่ะ?!
ถึงแม้ว่าเจ้าของมันจะมีพรสวรรค์สูงมาก มีความสามารถโดดเด่น แต่ก็ต้องฝึกฝนทุกวันไม่มีหยุด สร้างยันต์ ร่ำเรียน ต้องนั่งอยู่ตลอดหลายชั่วโมง
นักพรตเต๋าน้อยไม่ยอมแพ้และคำนับเฝ่ยไป๋ลู่ “ขอเพียงคุณรับพวกเราเป็นศิษย์ พวกเราจะบอกทุกอย่างที่รู้กับคุณ! ไม่อย่างนั้นเราจะขอคุกเข่าโดยไม่ลุก!”
“
