งตบบ่าซือหม่าโยวเย่ว์
“ข้าก็แค่บังเอิญเห็นในตำราโบราณเท่านั้น” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ไม่ว่าจะพูดอย่างไร คราวนี้ล้วนเป็นผลงานของเจ้าทั้งสิ้น” ซือหม่าโยวหรานพูด “ท่านปู่จะฟื้นขึ้นมาเมื่อใดหรือ”
“ร่างกายท่านปู่ถูกสัตว์ปีศาจนั่นทำร้าย ตอนนี้กำลังฟื้นฟูร่างกายอยู่ พรุ่งนี้น่าจะฟื้นขึ้นมาแล้วล่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“สัตว์ปีศาจหรือ” ซือหม่าโยวหรานขมวดคิ้ว ที่นี่มีสัตว์ปีศาจปรากฏตัวขึ้นมาได้อย่างไรกัน
“อืม เท่าที่ข้ารู้ สัตว์ปีศาจล้วนอยู่ที่ภพมารทั้งสิ้น ไม่รู้ว่าท่านปู่ไปพบเจอสัตว์ปีศาจได้อย่างไร ทั้งยังถูกทำร้ายมาอีกด้วย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ทั้งหมดนี้ต้องรอให้ท่านปู่ฟื้นขึ้นมาก่อนค่อยถามแล้วล่ะ”
“อืม รอให้ท่านปู่ฟื้นขึ้นมาก่อนค่อยถามเขาแล้วกัน” ซือหม่าโยวหรานพยักหน้า
“ท่านพี่สาม ท่านพี่สี่ พวกท่านดูแลท่านปู่มาหนึ่งวันเต็มๆ แล้ว ไปพักผ่อนสักหน่อยเถิด เรื่องที่นี่ยกให้ข้าจัดการเอง”
“อืม เจ้าดูแลท่านปู่ให้ดีๆ ล่ะ” กระวนกระวายและวิตกกังวลมาทั้งวัน ทำให้ซือหม่าโยวเล่อเองก็รู้สึกเหน็ดเหนื่อยอยู่บ้างจริงๆ
“พวกเราอยู่ห้องข้างๆ นะ หากท่านปู่ฟื้นแล้วต้องบอกให้พวกเรารู้ด้วยล่ะ” ซือหม่าโยวหรานเอ่ยกำชับ
“อืม วางใจเถิด ข้าจะบอกพวกท่านแน่” ซือหม่าโยวเย่ว์นั่งลงข้างเตียงซือหม่าเลี่ยพลางโบกมือให้คนทั้งสอง
ซือหม่าโยวเล่อออกไปก่อน ซือหม่าโยวหรานเดินอยู่ด้านหลัง เขามองเข้าไปแวบหนึ่งขณะปิดประตู ก็เห็นซือหม่าโ
