ะณีตใบหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน
เธอเปิดหีบออกแล้วหยิบเข็มเงินข้างในออกมาปักลงบนร่างของซือหม่าเลี่ยอย่างรวดเร็ว ตามด้วยเล่มที่สอง เล่มที่สาม…
พวกซือหม่าโยวเล่อมองดูซือหม่าโยวเย่ว์ปักเข็มเงินลงทั่วร่างซือหม่าเลี่ย แต่ละคนต่างสงสัยไม่น้อย ไม่รู้ว่าเข็มเหล่านี้มีประโยชน์เช่นไร
ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ซือหม่าโยวเย่ว์ก็มีเหงื่อชุ่มเต็มหน้าผาก เมื่อปักเข็มเล่มสุดท้ายลงไปเรียบร้อยแล้วเธอจึงผ่อนลมหายใจออกทางปาก
“น้องห้า เสร็จแล้วหรือ” ซือหม่าโยวหรานสัมผัสความผ่อนคลายของซือหม่าโยวเย่ว์ได้จึงเอ่ยปากถาม
ซือหม่าโยวเย่ว์ใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อบนหน้าผากแล้วเอ่ยว่า ”อืม ตอนนี้ควบคุมเอาไว้ได้ชั่วคราวแล้วล่ะ”
ทุกย่างก้าวของซือหม่าโยวเย่ว์จะต้องระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง มิอาจให้เกิดข้อผิดพลาดขึ้นได้แม้แต่น้อย นี่ทำให้เธอกดดันเป็นอย่างยิ่ง ยังดีที่ฝังเข็มสำเร็จในท้ายที่สุด จึงควบคุมพิษเอาไว้ที่ทรวงอกของซือหม่าเลี่ยได้
“ไอทะมึนบนใบหน้าท่านปู่หายไปแล้ว!” ซือหม่าโยวเล่อมองใบหน้าซือหม่าเลี่ยพลางพูดขึ้นอย่างตื่นเต้นยินดี
ซือหม่าโยวหรานและเส่าหลิงมองตาม ก็พบว่าไอทะมึนบนใบหน้าเขาหายไป กลับมามีสีหน้าปกติแล้ว แต่ยังซีดเผือดอยู่เล็กน้อยเพราะอาการบาดเจ็บ
“น้องห้า เจ้าทำสิ่งนี้ได้อย่างไรกัน” ซือหม่าโยวหรานถาม
“ข้าใช้เข็มเงินผนึกจุดฝังเข็มของท่านปู่เอาไว้น่ะ”
“จุดฝังเข็มคือสิ่งใดหรือ” ซือหม่าโยวเล่อขมวดคิ้วถาม “ยังมีอีก
