น้องห้า เจ้ารู้วิชาแพทย์ตั้งแต่เมื่อใดกัน”
“ข้ารู้มาตลอดนั่นแหละ เพียงแต่ท่านไม่ทราบเท่านั้นเอง” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ท่านปู่ยังขยับไม่ได้ชั่วคราว พวกท่านคอยดูแลเขาอยู่ที่นี่ก่อนนะ ข้าจะกลับห้องไปพักผ่อนสักหน่อย ลองดูว่าจะคิดวิธีอะไรออกมาได้หรือไม่
“อืม เจ้าไปพักผ่อนเถิด” ซือหม่าโยวเล่อพูด
ซือหม่าโยวเย่ว์เก็บเข็มเงินที่เหลือกลับเข้าไปในแหวนเก็บวัตถุ หลังจากนั้นจึงหมุนกายออกไป
ซือหม่าโยวหรานมองเงาหลังของเธอ นัยน์ตามีแววสงสัยวาบผ่าน
ซือหม่าโยวเย่ว์มาที่ห้องข้างๆ มิได้สนใจว่าก่อนหน้านี้จะเป็นของใคร แต่ตอนนี้กลายเป็นของเธอแล้ว เธอลงกลอนประตูจากด้านใน หลังจากนั้นจึงหายตัวเข้าไปในมณีวิญญาณ เธออยากลองดูสักหน่อยว่าที่นี่จะมีวิชาแพทย์ที่พอจะช่วยเหลือเธอได้อยู่บ้างหรือไม่ แต่คิดไม่ถึงว่าพอเธอเข้าไปแล้วจะพบกับหมัวซา
“หมัวซา ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน ท่านมิได้อยู่ข้างๆ ต้นผลอสรพิษทองคำหรอกหรือ”
“ไอดำทะมึนบนทรวงอกของท่านปู่เจ้ามีรูปร่างหน้าตาเช่นไร” หมัวซาถามตรงๆ
ซือหม่าโยวเย่ว์รู้ว่าหมัวซาเข้าออกมณีวิญญาณได้อย่างอิสระ จึงทายถูกว่าเขาล่วงรู้เรื่องราวของโลกภายนอกได้ ดังนั้นจึงไม่ประหลาดใจที่เขารู้สถานการณ์ของซือหม่าเลี่ยเลย
เธอคิดไปคิดมาแล้วเอ่ยว่า “เหมือนรอยขาไก่ แต่มีหกนิ้วน่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“หกนิ้วหรือ ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง” หมัวซาพูดพึมพำ
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นปฏิกิริยาของหมัวซาจึงเอ่ยถ
