ามว่า “ท่านรู้หรือ”
“นั่นมิใช่พิษแต่อย่างใด เป็นไอมารต่างหากเล่า” หมัวซาพูด
“อะไรนะ ไอมารหรือ!” ซือหม่าโยวเย่ว์เบิกตากว้าง “ท่านมิได้บอกว่าคนของเผ่ามารอยู่ที่ภพมารกันหมดหรอกหรือ แล้วจะมีไอมารบนร่างท่านปู่ได้อย่างไรเล่า”
“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรกัน ข้ามิได้กลับไปตั้งหลายปีแล้วนะ” หมัวซาพูด “บนร่างท่านปู่เจ้ามีไอมารได้อย่างไร เจ้ารอเขาฟื้นขึ้นมาแล้วถามเขาก็สิ้นเรื่องแล้วนี่”
“ในเมื่อเป็นไอมาร ท่านมีวิธีช่วยเหลือท่านปู่ข้าหรือไม่เล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์มองหมัวซาอย่างเปี่ยมความหวัง
หมัวซาไม่เคยเห็นซือหม่าโยวเย่ว์มองตนด้วยสายตาเช่นนี้มาก่อนเลย ก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะเป็นข่มขู่เขา ขอบคุณเขา หรือเมินเฉยใส่เขา แววตาของเธอล้วนแฝงความห่างเหินจางๆ เอาไว้ทั้งสิ้น แต่ตอนนี้เขากลับมองเห็นความไว้เนื้อเชื่อใจสายหนึ่งในแววตาของเธอ สิ่งนี้ทำให้ในใจของเขาผู้ไม่เคยสัมผัสความไว้เนื้อเชื่อใจมาก่อนเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมา
“เป็นอย่างไรบ้าง สรุปแล้วมีวิธีหรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นหมัวซาไม่พูดไม่จาจึงเอ่ยกระตุ้น
หมัวซาเก็บงำความรู้สึกแปลกประหลาดในใจตนแล้วพูดว่า “วิธีน่ะมีอยู่หรอก ทั้งยังง่ายดายอย่างยิ่งอีกด้วย แต่หลังจากขจัดไอมารไปแล้วร่างกายของท่านปู่เจ้าอาจได้รับความเสียหายได้”
“เช่นนั้นจะทำอย่างไรดีเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“ขอเพียงแค่เจ้ามียาวิเศษยอดราชันสักเม็ดหนึ่งก็ไม่เป็นไรแล้วล่ะ” หมัวซาพูด
“ยาวิเศษย
