“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าท่านปู่มาที่นี่” ซือหม่าโยวหรานจ้องมองซือหม่าโยวเย่ว์ สายตานั้นทำเอาเธออกสั่นขวัญแขวน
“แค่กๆ เรื่องนี้ วันนั้นข้าเห็นเขาน่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดด้วยรอยยิ้มแห้งๆ “ท่านพี่สาม พวกท่านก็มาที่นี่กันตั้งนานแล้วมิใช่หรือ แล้วรู้ได้อย่างไรกันว่าท่านปู่อยู่ที่นี่”
“เมื่อวานตอนเช้าพวกเราพบท่านปู่เข้า เขาบอกว่าจะรออยู่ที่เมืองเหยียนอีกหลายวัน ถ้าหากพวกเราออกไปได้แล้วให้ไปหาเขา” ซือหม่าโยวหรานพูด “เจ้าอย่าคิดจะเบี่ยงประเด็นเลย เมื่อวานท่านปู่ไม่เห็นบอกเลยว่าได้พบเจ้าในภูเขา ชัดเจนว่าเขาไม่รู้ว่าเจ้าก็อยู่ที่นี่ด้วย บอกมา เจ้าไปเห็นท่านปู่ที่ไหน เจ้าแอบวิ่งไปช่วงชิงผลอสรพิษทองคำมาใช่หรือไม่”
เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้นของซือหม่าโยวหราน ซือหม่าโยวเย่ว์จึงฝังหน้าลงในหมอนแล้วพูดว่า “ข้าก็แค่ไปดูมารอบหนึ่งเท่านั้น ดูอยู่ไกลแสนไกล ไม่ได้เข้าไปเสียหน่อย”
“จะให้ข้าเชื่อเจ้าหรือ!” ซือหม่าโยวหรานเห็นท่าทางเช่นนั้นของซือหม่าโยวเย่ว์ก็รู้แล้วว่าเธอจะต้องมิได้ดูอยู่ห่างๆ อย่างแน่นอน
เมื่อซือหม่าโยวเล่อได้ยินว่าซือหม่าโยวเย่ว์ไปช่วงชิงผลอสรพิษทองคำมาด้วย จึงรีบเอ็ดตะโรขึ้นมาในทันใด ”น้องห้า เจ้าไปสถานที่อันตรายเช่นนั้นได้อย่างไร เจ้าไม่รู้หรอกหรือว่าของสิ่งนั้นดึงดูดขุมอำนาจและสัตว์อสูรวิเศษทั้งหลายเข้าไปมากมายเพียงไหน สถานที่อันตรายถึงเพียงนั้น แต่เจ้ายังวิ่งเข้าไปชมความคึกคักได้ เจ้านี่มัน
