ช่าง… ถ้าหากท่านปู่รู้เข้า เจ้าคอยดูสิว่าท่านปู่จะจัดการเจ้าอย่างไร!”
เมื่อได้ฟังคำพูดนี้ของซือหม่าโยวเล่อ ซือหม่าโยวเย่ว์ก็เงยหน้าขึ้นมาทันที
“ท่านพี่สาม ท่านพี่สี่ ท่านต้องช่วยข้าเก็บเป็นความลับนะ อย่าให้ท่านปู่รู้เรื่องนี่เป็นอันขาด” ซือหม่าโยวเย่ว์มองคนทั้งสองอย่างขมขื่นแล้วกะพริบตาปริบๆ เริ่มเลือกเดินเส้นทางน่ารักไร้เดียงสา
ถ้าหากเป็นเมื่อก่อน ให้เธอแสดงกิริยาเช่นนี้ เธอจะต้องรู้สึกไม่ชินอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้อาจเป็นเพราะผู้ที่เผชิญหน้าอยู่เป็นคนใกล้ชิด ดังนั้นจึงไม่รู้สึกเคอะเขินเลยแม้แต่น้อย
“เฮอะ เรื่องใหญ่โตขนาดนี้ พวกเราจะช่วยเจ้าปกปิดเอาไว้ได้อย่างไร” ซือหม่าโยวหรานเอ่ยตำหนิด้วยสีหน้าเย็นชา “เจ้ารู้หรือไม่ว่าหากเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับเจ้า พวกเราจะทำอย่างไร แล้วท่านปู่จะเจ็บปวดใจสักเพียงไหน”
“ข้าผิดไปแล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์ยอมรับผิดอย่างจริงใจ
ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดล้วนตกไปหมดสิ้นเมื่อต้องเผชิญกับความกังวลใจของคนในครอบครัว
“รู้ตัวว่าผิดก็ดีแล้ว!” ซือหม่าโยวเล่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ถูกซือหม่าโยวหรานตำหนิด้วยสีหน้าเย็นชาก็เจ็บปวดใจอยู่บ้าง จึงช่วยพูดแทนเธอ
“เอาละ ท่านพี่สาม ท่านอย่าโมโหอีกเลยนะ ข้าก็แค่ไปแอบดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นเท่านั้นเอง จากนี้ไปจะไม่ทำอีกแล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์น้ำเสียงจริงใจ ขาดเพียงแค่ไม่ได้ตบหน้าอกรับประกันเท่านั้นเอง
“เฮอะ!” ซือหม่าโยวหรานไม่ได้พูดเก่งเหมือ
