งขึ้นมาในทันใด
“จำข้าได้ด้วย ดูท่าทางจะตื่นเต็มตาแล้วสินะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ไม่ได้กินอะไรกันมาตั้งหลายวัน ตอนนี้คงอ่อนแอมากเลยกระมัง”
“เจ้าคิดจะทำอะไร!” เจ้าลิงแห้งเห็นรอยยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้าซือหม่าโยวเย่ว์ จึงรู้สึกขนลุกขนพองขึ้นมาในใจ ไอหนาวยะเยือกสายหนึ่งลอยขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจ
“ไม่ทำอะไรหรอก แค่จะเรียนรู้จากพวกเจ้าสักหน่อย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ยาถอนพิษนี่ฟื้นฟูพลังของพวกเจ้าไม่ได้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง ได้เวลาพอดี เจ้าอ้วน ระวังหน่อยนะ อย่าทำหกใส่ตัวเองล่ะ มิฉะนั้นจะมาหาว่าพวกเราทอดทิ้งเจ้าโดยไม่เหลียวแลไม่ได้นะ”
เจ้าอ้วนชวีรับขวดมาโปรยใส่บนร่างของคนเหล่านั้นพลางเอ่ยว่า “เจ้าก็วางใจเถิด ข้าไม่มีทางโง่เง่าถึงเพียงนั้นหรอก”
หลังจากโปรยผงยาลงบนร่างคนทั้งห้าเรียบร้อยแล้ว ทุกคนจึงเดินมุ่งหน้าออกไปนอกถ้ำ
“พวกเจ้าทำอะไรกับพวกเราน่ะ” ความหวาดกลัวอย่างประหลาดเข้าเกาะกุมหัวใจ อู่เถียนตะโกนเสียงดังใส่ซือหม่าโยวเย่ว์
คนอื่นๆ ออกไปกันเรียบร้อยแล้ว เจ้าอ้วนชวีหันหน้ามาแล้วพูดว่า “มิได้บอกไปแล้วหรือว่าจะเรียนรู้จากพวกเจ้าน่ะ ตอนนี้พวกเจ้าก็จะได้สัมผัสกับความรู้สึกยามได้เป็นที่โปรดปรานของสัตว์อสูรวิเศษบ้างแล้ว”
พูดจบเขาก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก
หลังจากพวกซือหม่าโยวเย่ว์จากไปได้ไม่นาน สัตว์อสูรวิเศษหลายตนก็ตามกลิ่นมาถึงถ้ำ เมื่อเห็นพวกอู่เถียนก็พุ่งเข้าใส่พวกเขาอย่างบ้าคลั่ง จัดการทั้งห้า
