“โยวเย่ว์ เจ้าเป็นสตรีชัดๆ เหตุใดจึงต้องปลอมตัวเป็นบุรุษด้วยเล่า” เจ้าอ้วนชวีพูด
ซือหม่าโยวเย่ว์เบ้ปากคราหนึ่งก่อนจะพูดว่า “ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน ท่านปู่ให้ข้าทำเช่นนี้ เขาก็ไม่ได้บอกเหตุผลกับข้าเลย”
“เจ้าวางใจเถิด พวกเราปรึกษากันเรียบร้อยแล้วว่าจะไม่แพร่งพรายเรื่องที่เจ้าเป็นสตรีออกไปเด็ดขาด”
“อืม ข้ารู้อยู่แล้วว่าพวกเจ้าไม่ทำหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างมั่นใจ ถ้าหากพวกเขามีความคิดเช่นนี้แม้แต่น้อย เธอคงไม่มีทางไปช่วยพวกเขาแน่
“อื้อ…”
มีเสียงละเมอเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากข้างกำแพง เตือนซือหม่าโยวเย่ว์ถึงการมีตัวตนอยู่ของพวกเขา
“คนพวกนี้เป็นใครกัน เหตุใดจึงต้องทำร้ายพวกเราด้วย” เว่ยจือฉีมองคนที่โยนเอาไว้อีกทางหนึ่งเหล่านั้นพลางขมวดคิ้วถามขึ้น
“พวกเจ้ามองคนขวาสุดนั่นให้ดีๆ สิ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
คนขวาสุดหรือ
คนผู้นั้นหัวทิ่มลงตอนที่ถูกเจ้าอ้วนชวีเหวี่ยงลงไป หน้าหันเข้ากำแพง ดังนั้นทุกคนจึงมิได้สังเกตเห็นเขา
เมื่อได้ฟังซือหม่าโยวเย่ว์พูดเช่นนี้ เจ้าอ้วนชวีจึงวิ่งเข้าไปเตะคนผู้นั้นคราหนึ่งให้เขาหันหน้ามา
“เป็นเขาเองหรอกหรือ” เจ้าอ้วนชวีตะโกนออกมาอย่างตกใจ
“เจ้าอ้วน เจ้ารู้จักด้วยหรือ” เว่ยจือฉีถาม
“ไม่ใช่แค่ข้าหรอกที่รู้จัก พวกเจ้าก็รู้จักเช่นกัน” เจ้าอ้วนชวีเบี่ยงตัวให้พวกเว่ยจือฉีเห็นใบหน้าบนพื้นนั้นได้อย่างชัดเจน
“เป็นเขานี่นา!”
“เป็นเขาได้อย่างไรกัน หรือว่า…”
เมื่อเห็นคนผู้นั้นพวกเข
