ลหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของเธอ
เธอยื่นผลอสรพิษทองคำส่งให้พลางเอ่ยว่า “เจ้ารับสิ่งนี้ไปก่อน ผลอสรพิษทองคำมิอาจอยู่ข้างนอกนานเกินไปได้ ระวังจะล่อสัตว์อสูรวิเศษเข้ามาล่ะ”
“เป็นผลอสรพิษทองคำจริงๆ ด้วย!” เจ้าอ้วนชวีมองผลไม้สีทองอร่ามนั้นอย่างตื่นเต้นดีใจ “โยวเย่ว์ เจ้าเอามันมาได้อย่างไรกัน”
“พวกเจ้าอย่าถามเรื่องนี้อีกเลย” ซือหม่าโยวเย่ว์ยัดผลอสรพิษทองคำใส่ในมือเป่ยกงถัง เป่ยกงถังจึงรีบเก็บเข้าไปในแหวนเก็บวัตถุทันที
“โยวเย่ว์ ขอบใจเจ้ามาก!”
ถึงแม้ซือหม่าโยวเย่ว์จะไม่พูด แต่พวกเขาต่างก็รู้ว่าเรื่องนี้ต้องไม่ง่ายดายอย่างแน่นอน ถึงอย่างไรในตอนนั้นสัตว์อสูรวิเศษและขุมอำนาจมากมายต่างพากันกระหายอยากได้ของสิ่งนี้
ซือหม่าโยวเย่ว์มองคนอื่นๆ ทั้งสามคนปราดหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “พวกเจ้าต่างก็มีส่วนร่วมด้วย แต่ถ้าหากมนุษย์กินผลอสรพิษทองคำนี่ลงไปโดยตรง พลังก็จะปะทุออกมามากเกินไปจนร่างกายมนุษย์ทนรับไม่ไหว ข้ารู้จักนักหลอมยาอยู่คนหนึ่ง ให้เขาหลอมมันเป็นยาวิเศษได้ พวกเจ้าอยากได้ผลไม้ตอนนี้เลย หรืออยากได้ยาวิเศษ?”
พวกเจ้าอ้วนชวีใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “ในเมื่อเจ้าผลไม้นี่ไม่เหมาะต่อการให้มนุษย์กินลงไปโดยตรง ข้าก็ต้องการยาวิเศษมากกว่า”
“ข้าก็ต้องการยาวิเศษเช่นกัน” เว่ยจือฉีพูด
โอวหยางเฟยนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ข้าอยากได้ผลไม้”
ซือหม่าโยวเย่ว์ก็ไม่ได้ถามว่าเพราะอะไร เธอหยิบผลไม้ส่งให้โอวหยางเฟยผล
