โต้เป็นธรรมดา สังหารพวกเขาโดยไม่ระวัง ก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับวิทยาลัย
ถึงอย่างไรในตอนแรกพวกตนก็ไม่รู้ตัวตนของพวกเขาอยู่แล้ว
“ใช่แล้ว พวกเราไม่เห็นจะรู้จักพวกเขาเลย” เว่ยจือฉีก็พยักหน้าอย่างมั่นใจ
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราควรทำอย่างไรกับคนที่คิดจะสังหารพวกเราแม้ไม่รู้จักกันเหล่านี้ดีล่ะ” โอวหยางเฟยถาม
ซือหม่าโยวเย่ว์ได้ยินทุกคนพูดเช่นนี้จึงแอบหัวเราะในใจ เจ้าเด็กพวกนี้แต่ละคนล้วนหน้าเนื้อใจเสือกันทั้งสิ้น
“ไม่ว่าจะทำเช่นไรก็มิอาจให้พวกเขามีชีวิตรอดออกไปจากหุบเขาแห่งนี้ได้เป็นอันขาด” เป่ยกงถังพูด “ถ้าหากไม่มีวิธีอื่น ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะปลิดชีวิตพวกเขาด้วยมือข้าเองหรอกนะ”
“เหตุใดจึงต้องให้มือพวกเราสกปรกด้วยเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ในเมื่อพวกเขารู้จักใช้สัตว์อสูรวิเศษจัดการพวกเรา พวกเราก็ต้องใช้วิธีเดียวกันตอบแทนพวกเขาสิ”
“โยวเย่ว์ เจ้าคิดอะไรดีๆ ออกหรือ” เมื่อเห็นแววตาชั่วร้ายของซือหม่าโยวเย่ว์ เจ้าอ้วนชวีก็รู้ว่าเธอต้องมิได้คิดเรื่องดีอยู่แน่นอน
“เรื่องนี้ พอถึงเวลาเจ้าก็รู้เองแหละ” ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่พูดอะไร เพียงแค่ยิ้มอย่างมีเลศนัยเท่านั้น
คนอื่นๆ เห็นเช่นนี้ก็รู้ว่าเธอมีแผนเรียบร้อย จึงมิได้ถามอะไรอีก
“เรื่องนั้น โยวเย่ว์…” เมื่อคุยเรื่องเหล่านี้เสร็จ เป่ยกงถังก็มองซือหม่าโยวเย่ว์พลางเอ่ยติดๆ ขัดๆ
ซือหม่าโยวเย่ว์เข้าใจความหมายของนางในทันใด ความคิดวูบไหวคราหนึ่ง ผลอสรพิษทองคำผ
