“เจ้าบอกว่าวิหคสี่ปีกมีสายโลหิตวิหคยักษ์โบราณอยู่ วิหคยักษ์โบราณนั่นคือสัตว์อสูรวิเศษอะไรหรือ”
เจ้าคำรามน้อยกลอกตาใส่เธอทีหนึ่ง ท่าทางนั้นราวกับชาวเมืองมองดูคนบ้านนอก
“สัตว์อสูรวิเศษอะไรกัน นั่นคือสัตว์อสูรเทพต่างหากเล่า!” เจ้าคำรามน้อยพูด “ในสมัยโบราณยังร้ายกาจกว่าพวกเราคำรามเทพอยู่ขั้นหนึ่งเสียด้วยซ้ำ! บรรดามนุษย์อย่างพวกเจ้าก็มีคำกล่าวที่ว่าวิหคยักษ์สยายปีกเก้าหมื่นลี้อยู่ด้วยมิใช่หรือ ถึงแม้ว่านี่ออกจะเกินจริงไปบ้าง แต่ความเร็วนั้นมิใช่สิ่งที่เหล่าสัตว์ปีกที่เป็นสัตว์อสูรเทพทั้งหลายจะเทียบเคียงได้เลย นอกจากนี้พลังการต่อสู้ก็ยังสุดยอดอีกด้วย ถ้าหาก เจ้าวิหคน้อยตื่นรู้สายโลหิตได้ เช่นนั้นก็นับว่าเจ้าได้ผู้ช่วยดีๆ มาตนหนึ่งแล้วล่ะ”
ซือหม่าโยวเย่ว์มองดูนกน้อยในอุ้งมือ ยากนักที่จะจินตนาการได้ว่าเจ้านี่จะเป็นสัตว์อสูรวิเศษที่มีสายโลหิตสัตว์อสูรเทพโบราณอยู่ในตัว
“นอกจากนี้ข้ายังจะบอกเจ้าไว้ด้วยว่าถึงแม้เจ้าวิหคน้อยนี่จะดูไม่เท่าไหร่นัก แต่ด้วยสายตาอันเฉียบแหลมของข้า ต่อให้สายโลหิตของเขาไม่ตื่นรู้ เมื่อมันเติบใหญ่แล้วก็จะเป็นราชันวิหคสี่ปีก เท่าที่ข้ารู้ วิหคสี่ปีกไม่มีราชันปรากฏขึ้นมาเป็นเวลายาวนานแล้ว” เจ้าคำรามน้อยพูดอย่างมีลับลมคมใน
เมื่อได้ฟังว่าเจ้านกน้อยที่หมดสติมาหนึ่งวันหนึ่งคืนยังมีตัวตนเช่นนี้ด้วย ในใจของซือหม่าโยวเย่ว์ก็ยิ่งทวีความสงสัยว่าเจ้าคำรามน้อยไปหลอกสัตว์อสูรวิเศษเช
